ฮ่องเต้ก็เกาะบัลลังก์มังกรพลางจ้องไปยังเจียนจื่อเต๋าด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ
เผชิญหน้ากับสายตาของฮ่องเต้ เจียนจื่อเต๋าก็ก้มหน้าลงเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ ในที่สุดฮ่องเต้ก็เป็นฝ่ายละสายตาไปก่อน เขามองไปยังขุนนางทั้งหลายที่ด้านล่าง ก่อนจะโบกมือพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ไม่มีอะไร พวกเจ้าถอยไปได้”
เมื่อฮ่องเต้ออกคำสั่งมาแล้ว องครักษ์มังกรเงินที่อยู่นอกท้องพระโรงก็ถอยออกไป ส่วนองครักษ์มังกรทองได้วางอาวุธลง ก่อนจะประสานมือคำนับฮ่องเต้แล้วหายตัวไปจากพระที่นั่งไท่เหอ
พูดว่าหายตัวไป แต่ที่จริงแล้วองครักษ์มังกรทองเหล่านี้เพียงแค่กลับไปซ่อนตัวอยู่ตามเดิม ในความรู้สึกของหลี่เต้าเป็นเช่นนี้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าองครักษ์มังกรทองนั้นเก่งกาจจริงๆ แม้แต่หลี่เต้าเองในตอนแรกที่ยังไม่รู้เรื่องก็ไม่อาจค้นพบว่าในพระที่นั่งไท่เหอซ่อนผู้คนไว้มากมายเพียงนี้
เมื่อองครักษ์มังกรทองและองครักษ์มังกรเงินถอนกำลังออกไป เหล่าขุนนางจึงผ่อนคลายลงได้ จากนั้นขุนนางหลายคนก็ต่างเข้ามาถามไถ่ทุกข์สุขของฮ่องเต้
“ฝ่าบาท พระองค์ทรงเป็นอะไรหรือไม่พะยะคะ”
“ฝ่าบาท ให้กระหม่อมเชิญหมอหลวงมาตรวจดูพระองค์เถิดพะยะคะ”
“ฝ่าบาท พระองค์ต้องทรงดูแลพระวรกายด้วยพะยะคะ”
เพราะฮ่องเต้ทรงกระอักเลือด ทุกคนจึงรู้สึกว่าราชสำนักดูจะไม่มั่นคงเสียแล้ว แต่ก็ไม่อาจหาสาเหตุของปัญหาได้
ฮ่องเต้ส่ายศีรษะพลางกล่าวว่า “เราเพียงแค่มีอารมณ์แปรปรวนไปบ้าง ไม่มีอะไร
