เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงฉางเซิง ฉางเหยาหลิงมีท่าทางลังเลเล็กน้อย นางเอ่ยว่า “เงื่อนไขทั้งหมดนี้คือ ท่านต้องชนะให้ได้ก่อน” นางรู้สึกว่าเจียงฉางเซิงช่างทรนงตนแต่ก็เข้าใจได้ อย่างไรในโลกยุทธ์ไทฮวง เจียงฉางเซิงไร้ผู้ต้านทาน ไม่เคยพบใครที่เป็นคู่ต่อสู้มาก่อน หากเป็นนางเองก็คงมั่นใจในตนเช่นกัน
“เราจะพยายามเต็มที่ เพียงแต่หวังว่าท่านเทพจื่อหวนจะเตรียมรับมือไว้ล่วงหน้าให้ดี เพราะการตายของท่านเทพย่อมส่งผลมหาศาล ไม่อาจรับมืออย่างลนลานได้”
เจียงฉางเซิงจ้องมองฉางเหยาหลิงขณะกล่าว ฉางเหยาหลิงนึกถึงคำกำชับของท่านเทพจื่อหวน จึงได้แต่กดความรู้สึกไว้ พยักหน้าตอบรับ ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันนานนัก ฉางเหยาหลิงก็กลับจวนไป เจียงฉางเซิงหาโอกาสพักจากการฝึกยุทธ เริ่มนั่งจิบชาอยู่ในอุทยานหลวง
“จะใช้อภินิหารอะไรรับมือกับการล้อมโจมตีรอบหน้าดี” เจียงฉางเซิงเป่าลมหายใจลงบนไอน้ำเหนือถ้วยชา ครุ่นคิดอยู่เงียบๆ
อีกด้านหนึ่ง ฉางเหยาหลิงรีบกลับจวน จากนั้นหยิบหยกออกมาติดต่อกับท่านเทพจื่อหวน เล่าเรื่องคำร้องขอของเจียงฉางเซิง ท่านเทพจื่อหวนเงียบไปหลังจากได้ฟัง เห็นได้ชัดว่านางเองก็ไม่เชื่อว่าเจียงฉางเซิงจะสามารถต่อกรกับท่านเทพไทฮวงได้ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอมตกลงเหินขึ้นเบื้องบน นางก็จนปัญญาเช่นกัน
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะเตรียมตัวไว้ หากเขาตาย ข้าก็จะรอรับยาอายุวัฒนะของท่านเทพไทฮวง หากเขาชนะ การได้ครองโลกยุทธ์ไทฮวงต่
