อง ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้ามองไปที่เตียง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ค่อย ๆ เดินเข้าไป เมื่อมาถึงข้างเตียงแล้วเขาก็มองไปบนนั้นโดยอาศัยแสงจันทร์จากนอกหน้าต่าง
เห็นเพียงร่างเล็ก ๆ กำลังขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เมื่อรับรู้ได้ว่าหลี่เต้าเดินเข้ามาใกล้ คนที่อยู่ในผ้าห่มก็ค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกมาอย่างระมัดระวัง พอแน่ใจแล้วว่าเป็นใคร จิ่วเอ๋อร์ก็รีบหดตัวกลับเข้าไปอีกครั้ง เมื่อเห็นดังนั้นหลี่เต้าจึงเอ่ยถามเสียงเบาด้วยสีหน้ากึ่งยิ้ม “จิ่วเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
จิ่วเอ๋อร์พูดตอบเสียงอ่อย “จิ่วเอ๋อร์… จิ่วเอ๋อร์มาอุ่นเตียงให้คุณชาย” แม้จะพูดด้วยความประหม่า แต่จิ่วเอ๋อร์ก็พูดออกมาอย่างหนักแน่น นางปลอบใจตัวเองในใจว่า ‘ข้าเป็นสาวใช้ประจำตัวคุณชาย การอุ่นเตียงเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว’
อีกอย่างตอนเด็ก ๆ ก็เคยอุ่นเตียงมาก่อน ตอนที่คุณชายยังเป็นอันหยวนป๋อ นางถูกพามาที่จวนครั้งแรกก็เพื่อทำหน้าที่อุ่นเตียง แต่นางลืมไปว่าตอนที่ถูกพาตัวมาครั้งแรกนั้นนางอายุเท่าไหร่ ตอนนี้… ความมืดในห้องไม่อาจขัดขวางสายตาอันเฉียบคมของหลี่เต้าไปได้
เมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นอ่อนจางอย่างเป็นธรรมชาติในอากาศ และนึกถึงตอนที่จิ่วเอ๋อร์โผล่หน้าออกมา ไหล่ขาวผ่องดังหยกที่เผยออกมาโดยไม่ตั้งใจนั้น เขาก็รู้แล้วว่าจิ่วเอ๋อร์มาอุ่นเตียงจริง ๆ
“สาวน้อย เจ้าอายุยังน้อยนัก”
“คุณชาย จิ่วเอ๋อร์ไม่เด็กแล้ว อายุสิบเจ็ดแล้วเจ้าค่ะ”
“สิบเจ็ด? ก็ไม่เด็กแ
