ด้านนอกเงื่อนแห่งนั้น ฮ่องเต้เดินนำอยู่ด้านหน้า องค์หญิงหมิงเยว่และคนอื่น ๆ เดินตามหลังมา
“เสด็จพ่อ ดูเหมือนพระองค์จะคุ้นเคยกับที่แห่งนี้มากเลยนะเพคะ?”
เมื่อเห็นฮ่องเต้เดิน ๆ หยุด ๆ อย่างมีจุดหมาย องค์หญิงหมิงเยว่จึงเอ่ยถามเสียงเบา
“คุ้นเคยสิ”
ฮ่องเต้หยุดฝีเท้าก่อนจะหันกลับมาพูดเบา ๆ ว่า “จะไม่คุ้นเคยได้อย่างไร ที่แห่งนี้เดิมทีเป็นของเรา สุดท้ายก็ถูกไทเฮาของเจ้าพระราชทานให้กับองค์ชายห้าลูกทรพีผู้นั้น”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฮ่องเต้ก็แค่นเสียงเบา ๆ กล่าวว่า “เจ้าคงไม่รู้ว่าเรารู้ความคิดของนางมานานแล้ว”
การที่ไทเฮามอบสถานที่แห่งนี้ให้จ้าวเชียว เห็นได้ชัดว่านางต้องการให้จ้าวเชียวเดินตามรอยของเขา แต่ไทเฮากลับลืมไปเรื่องหนึ่ง ตอนที่เขาแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท คู่แข่งของเขาล้วนไม่ใช่คนดี อย่างน้อยในสายตาของเขา ไม่ว่าจะเลือกใครออกมาก็ยังดีกว่าลูกชายทั้งห้าของเขาคนใดคนหนึ่งมาก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับจ้าวเชียว ในบางแง่มุมของหัวใจของฮ่องเต้แล้ว โอรสผู้นี้ยิ่งด้อยกว่าจ้าวคังและจ้าวหย่งก่อนที่พวกเขาจะกลับมาจากถังโจวเสียด้วยซ้ำ หลังพูดจบฮ่องเต้ก็หันไปมองหลี่เต้าทันที “อูอันกง โอรสของเราไม่มีดี บัดนี้เจ้าห้าก็อยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว ส่วนที่เหลืออยู่อีกไม่กี่คน ไม่มีผู้ใดที่เจ้าคิดว่าดีเลยหรือ?”
องค์ชายห้าถูกเขาทอดทิ้งไปแล้ว คนประเภทนี้ไม่มีทางสืบทอดบัลลังก์ได้เลย องค์ชายสามและองค์ชายสี่ก็เคยถามถึงไปแล้วในคร
