“ไปแล้ว! พวกเจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”
เป็นดังที่องค์หญิงหมิงเยว่กล่าวไว้ แม้ตอนนี้ร่างของจ้าวเชียวจะจมดิ่งสู่ภวังค์ แต่จิตสำนึกของเขากลับติดอยู่ในโลกที่ว่างเปล่าไร้สีสัน ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย นอกจากการมองเห็นแล้ว ความรู้สึกอื่น ๆ ล้วนยังคงเป็นปกติและกลับยิ่งไวต่อความรู้สึกมากขึ้นเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงได้ยินการสนทนาระหว่างหลี่เต้าและองค์หญิงหมิงเยว่อย่างชัดเจน ทั้งยังเข้าใจดีว่าตอนนี้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร
เมื่อนึกถึงว่าตนเองจะต้องหลับใหลอยู่ในความมืดมิดไปอีกไม่รู้อีกนานเท่าไหร่ จิตใจของจ้าวเชียวก็เริ่มแตกสลาย ตอนนี้อยากตายก็ตายไม่ได้แล้ว ในยามนี้ไม่ว่าเขาจะวิงวอนร้องขออย่างไรก็ไร้ประโยชน์ เพราะจะไม่มีใครได้ยินสิ่งที่เขาพูดเลย ทำได้เพียงจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความทรมานที่ไม่สิ้นสุดนี้เท่านั้น
ภายนอกหลังจากจัดการกับจ้าวเชียวเสร็จแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นในภายหลัง หลี่เต้าและคนอื่น ๆ จึงเริ่มจัดการกับคนรับใช้ของจ้าวเชียว สำหรับคนที่เหลือหลี่เต้าไม่ได้สังหารจนหมดสิ้น แต่มอบหมายให้องค์หญิงหมิงเยว่เป็นผู้จัดการทั้งหมด ไม่รู้ว่านางฝึกวิชาอะไรมา เพราะดูเหมือนพลังนั้นจะสามารถแยกแยะความดีความชั่วในใจคนได้
ในที่สุดทุกคนที่สมควรตายก็ถูกสังหารหมดแล้ว ส่วนผู้ที่ไม่สมควรตายนั้น องค์หญิงหมิงเยว่ก็ใช่วิธีการบางอย่างเปลี่ยนแปลงความทรงจำบางส่วนของพวกเขา หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเร
