าเอกอนุญาตให้เจ้าเป็นภรรยารองได้’
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเรื่องของจ้าวเชียวส่งผลกระทบต่อ… แต่ตอนนี้เมื่อทุกอย่างสงบลงแล้ว นางจึงนึกขึ้นได้ว่าครั้งนี้ที่มาหาหมิงเยว่เป็นเพราะอะไร เมื่อคิดถึงตรงนี้เถียซานเหนียงก็ค่อย ๆ ผละออกมาจากอ้อมกอดขององค์หญิงหมิงเยว่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดว่า “หมิงเยว่ ที่จริงวันนี้ข้ามาหาเจ้าก็เพราะมีเรื่องจะถามเจ้า”
“เรื่องอะไรหรือ?”
“เจ้าได้อ่านหนังสือพิมพ์แล้วหรือไม่?”
เมื่อได้ยินดังนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองหลี่เต้าที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยแล้วค่อยตอบว่า
“ข้าก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เช่นกัน”
“ข้าได้ส่งคนไปถามเสด็จพ่อแล้ว แต่คงต้องใช้เวลาสักพัก ดังนั้นพวกเรามาคุยกันก่อนดีหรือไม่”
ครู่ต่อมาทั้งสองคนจึงได้ทำความเข้าใจปัญหากัน แล้วเถียซานเหนียงบอกเหตุผลที่หลี่เต้าพูดเช่นนั้นให้องค์หญิงหมิงเยว่ฟัง หลังจากองค์หญิงหมิงเยว่เข้าใจแล้ว นางก็กล่าวอย่างจริงจังว่า “วางใจเถิดซานเหนียง ชาตินี้ข้าจะไม่มีบุรุษคนที่สองอีกแล้ว เจ้าจงวางใจอยู่กับอูอันกงเถิด อีกทั้งเรื่องการแต่งงานของเจ้า ข้าก็จะช่วยเจ้าด้วย”
เถียซานเหนียงเข้าใจว่าองค์หญิงหมิงเยว่มองออกถึงความรู้สึกที่นางมีต่อหลี่เต้า แต่นางก็ยังคงทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด หากเป็นก่อนหน้านี้ที่ยังไม่รู้ก็คงจะไม่เป็นอะไร แต่ตอนนี้นางได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของหลี่เต้าแล้ว คำสัญญาขององค์หญิงหมิงเยว่จึงไม่มีควา
