่า “หมิงเยว่ แล้วเจ้าเตรียมจะใช้ข้ออ้างคืออะไรไว้ชี้แจงกับเสด็จพ่อหรือ ถึงอย่างไรทุกอย่างก็ต้องมีเหตุผล”
“เรื่องนี้ง่ายดายยิ่งนัก”
หมิงเยว่เงยหน้าขึ้นยิ้มบางพลางกล่าวว่า “องค์ชายห้าจ้าวเชียวบังอาจคิดร้ายต่อองค์หญิงใหญ่และคุณหนูสามแห่งตระกูลเถีย หลอกล่อเข้ามาที่นี่เพื่อกระทำการอุกอาจ”
“บังเอิญว่าอูอันกงมาตามคำเชิญของข้าพอดี จึงได้มาพบเหตุการณ์นี้เข้า จากนั้นก็ลงมือช่วยองค์หญิงใหญ่และคุณหนูสามด้วยความโกรธจัด”
“ส่วนองค์ชายห้าจ้าวเชียว ขณะที่อูอันกงกำลังปะทะกับคนขององค์ชายห้าอยู่นั้น เขาก็ได้หนีไปอย่างตื่นตระหนก และบังเอิญวิ่งหนีจนหัวฟาดสลบไป”
“สรุปแล้ว ตราบใดที่สัตว์เดรัจฉานผู้นั้นยังไม่ตาย พวกคนของจ้าวเชียวก็ไม่มีโอกาสก่อเรื่องใหญ่ได้”
“ตรงกันข้าม พวกเขาต่างหากที่ต้องชดเชยให้พวกเรา”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหมิงเยว่แล้ว ทั้งหลี่เต้าและเถียซานเหนียงต่างก็รู้สึกประหลาดใจ
“หมิงเยว่ เจ้าดีจริงๆ”
หลังจากได้สติกลับมา เถียซานเหนียงก็เดินเข้าไปกอดสหายรักของนางด้วยความซาบซึ้งใจ ไม่คิดเลยว่าเพื่อตัวนางแล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ถึงกับยอมเปื้อนมลทินไปด้วย แม้จะเป็นเพียงคำพูดแต่หากพลาดพลั้งไปเพียงนิดเดียว ก็อาจกลายเป็นข่าวลือในราชสำนักนับไม่ถ้วนได้ เถียซานเหนียงมีหนังสือพิมพ์อยู่ในมือนางเข้าใจดีถึงนิสัยชอบนินทาของผู้คน
ขณะที่พูดออกมา เถียซานเหนียงก็คิดกับตัวเองในใจว่า ‘เพื่อขอบคุณเจ้า หมิงเยว่ ข้าในฐานะภรรย
