มองพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่มีความเชื่อมั่นในตัวข้าบ้างหรือ?”
“เรื่องไทเฮาข้าจัดการเอง แม้องค์ชายห้าจะได้รับความโปรดปรานจากนาง แต่ข้าก็ยังมีเสด็จพ่ออยู่”
“ท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งในต้าเฉียนนี้ก็ล้วนแต่อยู่ในพระราชอำนาจของเสด็จพ่อ ไม่ใช่ว่าหญิงชราผู้เดียวจะมาจัดการกับข้าได้”
เถียซานเหนียงรู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างหมิงเยว่กับไทเฮาไม่ดี ตอนนี้ดูแล้วคงไม่ใช่แค่ไม่ดีธรรมดา แต่มันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะไม่ว่าอย่างไรหมิงเยว่ก็เป็น… ยิ่งไปกว่านั้นหากนางจำไม่ผิด ไทเฮาองค์ปัจจุบันก็ไม่ใช่พระมารดาที่แท้จริงของเสด็จพ่อ นางไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดกับหมิงเยว่เลยแม้แต่น้อย เมื่อคิดเช่นนี้แล้วก็ดูจะเป็นเรื่องปกติ องค์หญิงหมิงเยว่กล่าวต่อว่า “ส่วนเรื่องอำนาจที่เหลืออยู่ขององค์ชายห้า ก็มีเพียงการสนับสนุนจากท่านลุงของเขา เรื่องนี้เจ้าสามารถพึ่งพาอูอันกงได้อย่างเต็มที่”
“ด้วยความสามารถและพละกำลังของอูอันกงแล้ว เขาน่าจะสามารถคุ้มครองเจ้าได้กระมัง”
หลี่เต้านั่งจิบชาเงียบ ๆ มาโดยตลอด
จนกระทั่งเห็นทั้งสองคนพูดมาถึงตัวเขา จึงได้เงยหน้าขึ้นพยักหน้าเบา ๆ ให้ ก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเจ้าจัดการตามสะดวกเถิด ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”
เถียซานเหนียงเชื่อใจหลี่เต้าอย่างเต็มที่ แต่องค์หญิงหมิงเยว่กลับมีท่าทีสงสัย นางคิดในใจว่าคนผู้นี้ดูจะมั่นใจในตัวเองมากเกินไปหรือไม่
เถียซานเหนียงพลันเปิดปากถามว
