“เจ้า… เจ้าไม่สามารถฆ่าข้าได้”
เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างของหลี่เต้า จิตใจของจ้าวเชียวก็เริ่มไม่สงบ เขาพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา หลี่เต้ายังคงไม่เอ่ยวาจาอันใด เขาทำเพียงยกมือขึ้นปล่อยพลังปราณโลหิตออกมาอีกครั้ง
ตูม!
คนรับใช้ที่อยู่ข้างกายจ้าวเชียวก็ได้ระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อไปอีกคน เลือดและเนื้ออุ่น ๆ กระเด็นมาติดบนใบหน้าของจ้าวเชียว ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้โดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ไม่กล้าละสายตาไปจากหลี่เต้า เพราะเกรงว่าคนต่อไปที่จะตายอาจเป็นตัวเขาเอง
“ข้า ข้าทนไม่ไหวแล้ว!” ทันใดนั้นก็มีคนข้างกายจ้าวเชียวร้องออกมาอย่างไม่อาจทนได้ คนผู้นันก็คือหลิวซานที่ก่อนหน้านี้เป็นคนส่งข่าวนั่นเอง เมื่อเห็นคนรอบข้างตายไปทีละคน เขาก็หมุนตัวหมายจะหลบหนี
แต่เขาเพิ่งจะก้าวเท้าออกไป แสงสีแดงสายหนึ่งก็พุ่งตรงไปยังหลิวซานทันที และช่างบังเอิญเสียจริงเพราะด้วยความตื่นตระหนก หลิวซานได้เซถลาล้มไปข้างหน้า จากนั้น…
“อ๊าก!” เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ได้ดังออกมาจากปากของหลิวซาน เมื่อหลิวซานที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นก้มหนามอง เขาก็พบว่าครึ่งท่อนล่างของตนเองได้หายไปแล้ว โลหิตสดกำลังไหลทะลักออกมาเป็นสาย ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก
ภาพนี้ทำให้หลี่เต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ได้แต่บอกว่าคนโชคร้ายก็ต้องโชคร้ายไปเสียทุกอย่าง แม้แต่ความตายก็ยังไม่อาจตายได้อย่างสงบสุข หลี่เต้าไม่ได้ซ้ำเติมอีก เพราะเมื่อได้ยินเสีย
