งกรีดร้องของหลิวซาน จ้าวเชียวก็ยิ่งตื่นกลัวมากกว่าเดิม
ในเวลาเดียวกัน ภายนอกเรือน ตามคำสั่งของเถียซานเหนียง เถียซานได้ยืนเฝ้ารถม้าอย่างเรียบร้อย เขารอให้เถียซานเหนียงออกมา ในตอนนั้นเองรถม้าหรูหราคันหนึ่งก็ได้แล่นมาจากปลายถนน เมื่อเห็นรถม้าคันนั้น สีหน้าของเถียซานก็เผยความตกตะลึง ไม่นานนักรถม้าก็หยุดลงในระยะไม่ไกลจากเถียซาน
“แถวนี้ใช่หรือไม่?” ม่านรถม้าได้ถูกเลิกขึ้น จากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็ก้าวออกมาจากด้านใน
จีหมิงเยว่กล่าวว่า “กลิ่นอายจิตวิญญาณครั้งสุดท้ายหายไปแถวบริเวณนี้”
องค์หญิงหมิงเยว่กล่าวว่า “หรือว่าพวกเขาจากไปแล้ว?”
“องค์หญิง เหตุใดพระองค์จึงอยู่ที่นี่พะยะคะ?” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด เถียซานได้เดินเข้ามาแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดนั้น องค์หญิงหมิงเยว่จึงหันกลับมามอง คิ้วงามขมวดเล็กน้อยก่อนจะแสดงสีหน้าเข้าใจและกล่าวว่า
“เจ้าเป็นคนใต้บังคับบัญชาของซานเหนียงหรือ?”
“ครับ”
“องค์หญิง เหตุใดพระองค์จึงอยู่ที่นี่พะยะคะ?” เถียซานถามซ้ำอีกครั้ง องค์หญิงหมิงเยว่กล่าวตอบด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า
“ข้าพาเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์มาเที่ยวเล่นที่ลานอุทยานไม่ไกลจากที่นี่ การที่ข้าจะปรากฏตัวที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ แล้วเจ้าเป็นอะไรไป?”
สีหน้าของเถียซานเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีในทันที เขาถามขึ้นว่า “หากเป็นเช่นนั้นแล้ว คนในเรือนนี้เป็นผู้ใดกัน?”
“เรือนนี้หรือ?” องค์หญิงหมิงเยว่เหลียวมองไปด้านหลังแวบหนึ่ง นาง
