ขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “หากข้าจำไม่ผิด เรือนนี้น่าจะเป็นเรือนที่ไทเฮาพระราชทานให้แก่องค์ชายห้า”
“องค์ชายห้าหรือ? ไม่ใช่คนของพระองค์ที่พาพวกกระหม่อมมาที่นี่งั้นหรือ เหตุใดจึงกลายเป็นเรือนขององค์ชายห้าไปได้”
องค์หญิงหมิงเยว่ “เกิดอะไรขึ้น?” ดังนั้นเถียซานจึงเล่าสถานการณ์ทั้งหมดให้องค์หญิงหมิงเยว่ฟังอย่างคร่าว ๆ
จากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็กล่าวว่า “นางกำนัลใต้บังคับบัญชาของข้า หากไม่จำนนอยู่ในวังก็อยู่ที่ตำหนักรอง มาปรากฏตัวที่เรือนขององค์ชายห้าได้อย่างไร”
เมื่อเห็นสีหน้าของเถียซานที่ไม่ได้แสร้งทำ ทันใดนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็พลันรู้สึกใจหายวาบ ในบรรดาน้องชายของนาง คนที่นางไม่ชอบมากที่สุดก็คือจ้าวเชียว ไม่ใช่ว่านางมีอคติกับจ้าวเชียว เพียงแต่เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนฉุนเฉียวง่าย และไม่เห็นคนใต้บังคับบัญชาเป็นคน เขาหลอกซานเหนียงมาเพื่ออะไรกัน? ด้วยสมองอันชาญฉลาดขององค์หญิงหมิงเยว่ ทันใดนั้นนางก็สามารถคิดออกได้ในทันที
“หากซานเหนียงเป็นอะไรไป องค์ชายห้า เจ้าตายแน่!”
จากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็ก้าวเดินตรงไปยังประตูใหญ่ของเรือนนั้นทันที ในตอนนี้เถียซานก็เข้าใจบางอย่างแล้ว เขาจึงรีบเร่งฝีเท้าตามไปทันที เมื่อเห็นประตูที่ปิดสนิทอยู่ เถียซานก็ก้าวเข้าไปข้างหน้า
“องค์หญิง ข้าจะจัดการ…” เขาบาพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็เห็นองค์หญิงหมิงเยว่สะบัดแขนเสื้อเบา ๆ โครม!
ในชั่วขณะถัดมา ประตูใหญ่ทั้งบานก็ปลิวกระเด็นเข้าไปด้
