เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวเชียว ปรมาจารย์ทั้งสี่ที่ล้อมเถียซานเหนียงอยู่ก็ไม่มีความกังวลใด ๆ อีกต่อไป หนึ่งในนั้นลงมือโดยไม่ลังเล ทำท่าจะทำลายแขนข้างหนึ่งของเถียซานเหนียง แน่นอนว่าเถียซานเหนียงไม่ยอมนั่งรอความตาย จึงเลือกที่จะโต้กลับทันที แต่ระดับปรมาจารย์ก็คือระดับปรมาจารย์ ขั้นสูงสุดของเซียนเทียนยังคงมีช่องว่างห่างจากระดับปรมาจารย์อยู่มาก เพียงการโจมตีง่าย ๆ ครั้งเดียว พลังปราณเซียนเทียนที่เถียซานเหนียงรวบรวมไว้ก็ถูกพลังปราณแท้อันเป็นเอกลักษณ์ของระดับปรมาจารย์ทำลายล้างไป ในขณะเดียวกันการโจมตีด้วยพลังปราณแท้เหล่านั้นก็ไม่ได้ลดลง ยังคงพุ่งเข้าใส่เถียซานเหนียงอย่างต่อเนื่อง
แย่แล้ว!
สีหน้าของเถียซานเหนียงเย็นเยียบ หากถูกจับได้นางก็พอจะเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางขอยอมตายดีกว่าที่จะมีชีวิตอยู่อย่างอัปยศเช่นนั้น แต่ก่อนที่เถียซานเหนียงจะทันได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ ทันใดนั้นกระแสความร้อนก็ปรากฏขึ้นที่หน้าอกของนาง ในชั่วขณะถัดมา พลังงานสีแดงก็ถูกส่งผ่านมาที่มือของนาง
ขณะที่พลังปราณแท้ที่โจมตีเข้ามากำลังจะตกลงบนร่างของนางนั้น พลังสีแดงก็พวยพุ่งออกมา และทำลายพลังปราณแท้สายนันในชั่วพริบตา
“นี่มัน…”
เมื่อเถียซานเหนียงก้มมองลงไป นางก็เห็นแสงสีแดงวาบหนึ่งกำลังกะพริบอยู่ใต้คอเสื้อ หากนางจำไม่ผิด นี่คือหยกโลหิตที่หลี่เต้าเคยมอบให้นางเอาไว้เมื่อครั้งอยู่ที่ดินแดนทางใต้
ในเวลาเดียวกัน หลังจากเถียซานเหน
