ดีขึ้นมาก จึงโบกมือกล่าวว่า “ปล่อยพวกเขาทั้งหมดลงมา วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะละเว้นพวกเจ้าสักครั้ง”
ทันใดนั้นทุกคนก็รับขอบคุณจ้าวเชียวที่เมตตา ลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้จ้าวเชียวได้ทรมานพวกเขาอย่างไร
จ้าวเชียวมองหลิวซานที่ยืนประจบอยู่ข้าง ๆ เขาตบไหล่อีกฝ่ายก่อนจะกล่าวว่า “ส่วนเจ้ารอก่อน รอให้เรื่องนี้จบ เจ้าจะได้ความดีความชอบใหญ่ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง”
หลิวซานรู้สึกดีใจยิ่งนัก เขาจึงเอ่ยปากว่า “กระหม่อมขอเพียงได้ติดตามรับใช้องค์ชายก็พอพะยะค่ะ”
จ้าวเชียวหัวเราะเสียงดังก่อนจะเดินจากไป
ในเวลาเดียวกัน หลังจากผ่านประตูเข้ามา รถม้าของเถียซานเหนียงที่ขับโดยเถียซานก็ได้เคลื่อนมาถึงทางเข้าวังหลวงแล้ว ขณะนี้กำลังถูกองครักษ์ที่ประตูวังตรวจสอบอยู่
ในตอนที่รถม้าตรวจสอบเสร็จและกำลังจะเข้าไปในวัง นางกำนัลคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากด้านข้าง
“คุณหนูเถีย ขออภัยที่รบกวน ท่านมาหาองค์หญิงของพวกข้าใช่หรือไม่”
นางกำนัลเอ่ยทักทายเถียซานเหนียง เมื่อเถียซานเหนียงหันไปมองก็เห็นว่านางกำนัลผู้นี้ดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง ดูเหมือนเคยพบกันที่ตำหนักหมิงเยว่มาก่อน นางจึงตอบว่า “ถูกต้อง ครั้งนี้ข้าเข้าวังมาเพื่อเยี่ยมหมิงเยว่และเสี่ยวอวี่เอ๋อร์”
นางกำนัลจึงรีบกล่าวโดยทันทีว่า “หากเป็นเช่นนั้น คุณหนูเถียก็ไม่จำเป็นต้องเข้าวังแล้ว องค์หญิงไม่ได้ประทับอยู่ในวังตอนนี้ แต่พาองค์หญิงน้อยไปเที่ยวเล่นที่เรือนพักผ่อนแห่งหนึ่ง”
“หากคุณหนู
