เถียซานเหนียงเงยหน้ามองหลี่ชิงเอ๋อร์แวบหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่คิดว่าท่านจะมีน้องสาวแท้ ๆ ด้วย ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ”
ในขณะนั้นหลี่ชิงเอ๋อร์ยืนกอดอกด้วยสีหน้าอมยิ้ม ใช้กระแสเสียงเย้าหยอกเอ่ยขึ้น “ซานเหนียง เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆ สินะ”
คำพูดของหลี่ชิงเอ๋อร์ทำให้เถียซานเหนียงที่กำลังเขินอายชะงักไป นางถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจว่า “พวกเราเคยพบกันมาก่อนหรือ?”
แม้จะรู้ว่าตนเองออกจากบ้านมาตั้งแต่เด็กและเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่หลี่ชิงเอ๋อร์ก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ แต่ด้วยนิสัยร่าเริงของนาง อารมณ์จึงกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว นางเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “น่าเสียดายที่ข้าคิดมาตลอดว่าเจ้าเป็นสหายรักของข้า แต่ดูท่าความเป็นสหายนี่คงไม่มีอีกต่อไปแล้ว”
สหายรัก?
เถียซานเหนียงพินิจมองใบหน้าของหลี่ชิงเอ๋อร์อย่างจริงจัง ทันใดนั้นใบหน้าหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำ
จากนั้นนางก็ทำหน้าประหลาดใจอย่างยิ่งพลางเอ่ยถามว่า “เจ้าคือชิงเอ๋อร์หรือ?”
“จำข้าได้แล้วสินะ”
“แต่ว่า…”
ทันใดนั้นเถียซานเหนียงก็พลันเหลือบมองไปทางหลี่เต้าแล้วเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว “เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้เล่า ข้าจำได้ว่าเคยเล่าเรื่องพี่ชายของข้าให้พวกเจ้าฟังมาก่อน”
ว่าแล้วหลี่ชิงเอ๋อร์ก็โอบแขนหลี่เต้าเอาไว้ ในขณะนี้ความคิดเถียซานเหนียงสับสนวุ่นวายยิ่งนัก เพราะสถานการณ์ตรงหน้าทำให้นางรู้สึกซับซ้อนอย่างมาก แม้ว่าการได้พบกั
