็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย”
หลี่ชิงเอ๋อร์มองหน้าหลี่เต้าด้วยดวงตายเป็นประกายพลางเอ่ยว่า “พี่ชาย ท่านคงไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับซานเหนียงด้วยกระมัง”
เมื่อเห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นของน้องสาวตัวแสบ หลี่เต้าจึงได้แต่กล่าวอย่างจนใจ “ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก”
“งั้นก็ใกล้แล้วสินะ?”
“พอเถอะ เจ้าจงระวังตัวให้ดี ทางด้านซานเหนียงยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของข้า”
“เข้าใจแล้ว”
เมื่อนึกถึงสหายสนิททั้งสองที่ต่างก็มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพี่ชายของนาง หลี่ชิงเอ๋อร์พลันรู้สึกสนุกสนานเป็นที่สุด
การที่สตรีสองนางต้องแย่งชิงบุรุษคนเดียวกันเช่นนี้ ทั้งยังเป็นสหายสนิทของนางอีกด้วย พอคิดแล้วก็ช่างน่าตื่นเต้น
“พวกเจ้าดูถูกพี่ชายข้า รอให้เขาได้พวกเจ้ามาครอบครองและเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงเสียก่อน ค่อยดูว่าคุณหนูอย่างข้าจะหัวเราะเยาะพวกเจ้าเช่นไร”
หลังจากคิดเสร็จแล้วนางก็รีบเดินตามไป แม้จะไม่อาจเปิดเผยตัวตนได้ แต่นางก็ยังสามารถแอบดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ ได้
ที่ห้องโถงใหญ่จวนอูอันกง
ด้วยคำสั่งของหลี่เต้า เถียซานเหนียงจึงถูกพาเข้ามาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินเข้ามาในห้องโถงแล้วนางก็เห็นเพียงหลี่เต้าที่กำลังนั่งอยู่บนที่นั่งประธานเพียงผู้เดียว เถียซานเหนียงพลันรู้สึกน้อยใจอย่างไร้สาเหตุ ดวงตาแดงระเรื่อขึ้นมา ในขณะที่นางต้องอยู่ในบ้านอย่างหวาดผวา บุูรุษผู้นี้กลับนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ หลี่เต้าสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลง
