่อเขาลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ชั่วขณะนั้นเขาพลันรู้สึกงุนงงและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะความรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เมื่อเห็นหลี่เต้าไม่มีการตอบสนองเสียนาน หัวใจของเถียซานเหนียงก็ยิ่งบีบรัดแน่น หรือว่านางรุกเร้าเขามากเกินไป ใช่แล้ว ใครก็ตามที่ถูกโจมตีก็คงจะเป็นเช่นนี้ แต่หากปล่อยไว้ทั้งอย่างนั้นนางก็ไม่ยอม นางคือเถียซานเหนียง นางจะยอมให้ตนเอง…
ในชั่วขณะถัดมา เถียซานเหนียงพลันรู้สึกว่าร่างกายนางถูกรัดแน่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เมื่อถูกอีกฝ่ายดึงเข้าสู่อ้อมกอด
“ท่าน…”
เถียซานเหนียงเงยหน้าขึ้นมอง ในดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน
“ซานเหนียง”
“ที่จริงข้าก็ชอบเจ้าเช่นกัน”
