๋อร์ก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างดี”
“สุดท้ายแล้ว ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าคิดอย่างไร”
องค์หญิงหมิงเยว่ “…”
นับตั้งแต่มีจีหมิงเยว่อยู่ นางก็พบว่าวันเวลาของตนเองยิ่งยุ่งวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนแรกคิดว่าแค่บำเพ็ญอย่างหนักจนถึงระดับปรมาจารย์แล้วให้กำเนิดเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็พอ จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้จู่ ๆ ก็ให้นางพยายามทะลวงขั้นมหาราชาปรมาจารย์ เรื่องนี้นางยอมรับได้ทั้งหมดก็เพื่อเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ แต่ตอนนี้กลับให้นางซึ่งเป็นสตรีไปขึ้นครองบัลลังก์เป็นผู้ปกครองแคว้นอยู่ดี ๆ ไม่มีสาเหตุ หากผ่านไปอีกระยะหนึ่งก็ไม่รู้แล้วว่าจะให้นางทำอะไร
แต่ตอนนี้ควรจะถามจีหมิงเยว่ให้ชัดเจนก่อนว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแคว้นต้าเฉียนกันแน่
ส่วนเรื่องรัชทายาท…
ก็ดูจะเป็นตำแหน่งที่ดึงดูดอยู่ไม่น้อย
หลังจากสืบความจริงเรียบร้อยแล้ว ค่อยไปถามเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ดูว่านางอยากเป็นหรือไม่
หากว่าเสี่ยวอวี่เอ๋อร์อยากเป็น ในฐานะมารดาของนางก็ไม่ใช่ว่าจะไม่พยายามสักหน่อย
จวนอูอันกง ในลานเรือน
หลี่เต้ากำลังนั่งอยู่ริมสระน้ำ มือหนึ่งถือชาโพธิอายุพันปีที่ฮ่องเต้ส่งมาให้ ส่วนอีกมือถือคันเบ็ดตกปลา
ทันใดนั้นเงาร่างอรชรก็วิ่งเข้ามาจากด้านนอก
“พี่ชาย ท่านจะไปเกี้ยวหมิงเยว่จริงหรือ ช่วงนี้ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วแล้วนะ”
หลี่ชิงเอ๋อร์วิ่งเข้าไปหาหลี่เต้าแล้วถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น โดยไม่รอให้หลี่เต้าตอบ หลี่ชิงเอ๋อร์ก็พูดต่อไปอีกว่า
“จริงๆ
