หลี่เต้าประสานม้าก้มหน้าไม่พูดจาใด ๆ ทั้งสิ้น ท่าทางดูเหมือนจะไม่ยอมเปลี่ยนคำพูดเด็ดขาด ทำเอาฮ่องเต้รู้สึกเข็ดฟันขึ้นมา ทันใดนั้นจ้าวฉงที่อยู่ด้านข้างก็เข้ามากระซิบบางอย่างข้างหูฮ่องเต้ หลังจากฟังจบสีหน้าของฮ่องเต้ก็เปลี่ยนไปหลายครั้ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ใช่แล้ว เขาเพียงแคิต้องการหาวิธีให้หลี่เต้าอยู่ในเมืองหลวงเท่านั้น
ความจริงแล้วจะแต่งหรือไม่แต่งก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เมื่อคิดได้เช่นนั้นฮ่องเต้จึงเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “อูอันกง”
“พะยะค่ะ”
“เจ้าชอบหมิงเยว่ของเราจริงๆ หรือ?”
“กระหม่อม…ชอบจริงๆ พะยะค่ะ”
“หากเป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว เราเห็นด้วยกับความรู้สึกของเจ้า”
เมื่อหลี่เต้าได้ยินคำพูดนี้ เขาก็พลันชะงักงันไป หรือว่าฮ่องเต้จะยกองค์หญิงหมิงเยว่ให้เขาจริงๆ?
แต่ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็ได้กล่าวว่า “แต่ถึงแม้ข้าจะเห็นด้วย แต่เจ้าก็ต้องพยายามด้วยตนเองเท่านั้น”
“ฝ่าบาททรงหมายความว่า…”
ฮ่องเต้กล่าวตอบ “ความหมายของข้านั้นง่ายดาย เพราะเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับหมิงเยวในอดีต ข้าจึงไม่อยากบังคับให้นางทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจ”
“ดังนั้นหากเจ้ารักหมิงเยว่จริง ก็จงไปตามเกี้ยวนางด้วยตนเองเถิด ถ้าเจ้าสามารถทำให้หมิงเยว่รักเจ้าได้ ข้าก็จะอนุญาตให้พวกเจ้าแต่งงานกัน ส่วนผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นเช่นไรก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าแล้ว”
พอหลี่เต้าได้ยินดังนั้นก็อึ้งไป แต่ในเมื่อพูดออกไปแล้วก็ไม่อาจเปลี่ยนคำพูดได
