้
เขาจึงพยักหน้าและกล่าวว่า “กระหม่อมเข้าใจแล้วพะยะค่ะ”
เดิมทีเขาคิดจะทูลลากลับดินแดนทางใต้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าคงจะไปไม่ได้แล้ว เพราะได้พูดไปแล้วว่าตนเองพึงใจจะตามเกี้ยวบุตรสาว หนีไปไกลดูอย่างไรก็ดูไม่งาม อีกทั้งเมื่อนึกถึงคำพูดที่ฮ่องเต้ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ เขารู้สึกว่าหากจะจากไปก็ต้องทำบางเรื่องให้กระจ่างเสียก่อน เมื่อเห็นหลี่เต้าตอบตกลง ฮ่องเต้ก็เข้าใจว่าหลี่เต้าคงจะไม่ออกจากเมืองหลวงในเร็ววันนี้
ต่อจากนี้พระองค์ก็จะมีเวลาสังเกตความเคลื่อนไหวของหลี่เต้า หลังจากพูดเรื่องเหล่านี้ให้กระจ่างแล้ว ทั้งสองคนก็ตกอยู่ในความเงียบ ทันใดนั้นฮ่องเต้พลันเอ่ยปากขึ้นว่า “อูอันกง เจ้าคงทราบดีว่าขณะนี้เรามีความประสงค์จะแต่งตั้งรัชทายาท”
หลี่เต้าชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติจึงพยักหน้าตอบ “กระหม่อมทราบมาบ้างพะยะค่ะ”
เมื่อนึกถึงคำพูดของนักพรตชราไป่อวิ่นเปียน ฮ่องเต้ก็เงยหน้าขึ้นถามตรง ๆ ว่า “แล้วเจ้าเห็นว่าโอรสคนใดของเราเหมาะสมที่สุด?”
เมื่อเผชิญกับคำถามของฮ่องเต้ที่มาอย่างกะทันหันนี้ หลี่เต้าก็ไม่รู้จะตอบเช่นไรดี เรื่องเช่นนี้จะตอบออกไปตามใจชอบได้หรือ?
คำตอบคือเขาสามารถตอบตามใจชอบได้จริงๆ องค์ชายสามและองค์ชายสี่เป็นพวกของเขา องค์ชายห้าก็ได้ขัดเคืองไปแล้ว ส่วนองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองนั้นสนิทสนมกับคนของจวนอัครเสนาบดี จึงทำให้เป็นศัตรูโดยธรรมชาติ ดังนั้น…
หลี่เต้าจึงได้กล่าวตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ค
