เพราะอย่างไรเสียพวกนางก็รอเขาอยู่
“ถ้าเช่นนั้นก็เข้าไปพร้อมกันเถิด”
จากนั้นเมื่อมาถึงหน้าประตูจวนแล้ว หลี่เต้าก็ทำการเคาะประตูสองสามที
“คุณชาย ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ”
“เคาะประตู มีอะไรหรือ?”
เมื่อได้ยินคำตอบนั้น จิ่วเอ๋อร์จึงยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะพลางกล่าวว่า “คุณชาย ท่านคงไม่ได้ลืมไปแล้วกระมัง ตอนนี้ในจวนไม่มีผู้ใดอยู่เลย”
จิ่วเอ๋อร์จึงอธิบายให้ฟัง จากนั้นหลี่เต้าก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ผู้คนในจวนของเขาล้วนยืมตัวมาจากจวนไท่ผิงกง หลังจากงานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่ของเขาเสร็จสิ้นไปไม่นาน พวกเขาก็เดินทางไปถังโจว และบรรดาผู้คนในจวนก็ได้ถอนตัวกลับไปหมดแล้ว
สุดท้ายหลี่เต้าก็เข้าจวนทางประตูใหญ่ เขาเหาะเข้าไปเปิดประตูให้ทุกคนจากด้านใน คนทั่วไปอาจไม่กล้าล้อเล่นกับหลี่เต้า แต่น้องสาวอย่างหลี่ชิงเอ๋อร์นั้นไม่ได้เกรงใจเลย นางอดไม่ได้ที่จะกล่าวปนหัวเราะ “พี่ชายมีบรรดาศักดิ์ถึงขั้นกง แต่ไม่นึกเลยว่าจวนใหญ่โตขนาดนี้กลับไม่มีแม้แต่สาวใช้หรือพ่อบ้านสักคน”
ในตอนนั้นเองหลี่ชิงเอ๋อร์ก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า “ข้าจำได้ว่าบ้านเรายังมีพ่อบ้านชราอยู่นี่”
เมื่อพูดถึงพ่อบ้านชรา ดวงตาของจิ่วเอ๋อร์ก็ฉายแววโศกเศร้า นางเอ่ยว่า “คุณหนูเจ้าค่ะ พ่อบ้านท่านได้จากไปแล้ว”
หลี่ชิงเอ๋อร์เอ่ย “ขออภัยด้วย ข้าไม่ทราบมาก่อน”
จิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ หากพ่อบ้านท่านรู้ว่าคุณชายและคุณหนูปลอดภัยดี ต่อให้อย
