“สังหารคนนับล้าน? ผู้ใดกัน?” ไป๋อวิ๋นเปียนถามด้วยความประหลาดใจ
“อู่อันกงหลี่เต้า”
“อู่อัน… สมกับที่ชื่อตำแหน่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการสังหาร”
ไป๋อวิ๋นเปียนผู้เคยศึกษาประวัติศาสตร์ต้าเฉียนมาก่อน อดนึกถึงแม่ทัพทั้งหลายที่เคยได้รับตำแหน่งอู่อันไม่ได้ ทุกคนล้วนแต่สังหารศัตรูนับแสนศพ ใช้ดาบปกป้องแผ่นดิน
เมื่อพบเป้าหมายแล้วไป๋อวิ๋นเปียนก็มีความคิดของตนเอง คนผู้นั้นทำให้เขาต้องกระอักเลือดไปมากมาย จึงต้องทำความเข้าใจให้ถองแท้เสียหน่อย อย่างน้อยก็ต้องได้พบหน้ากันสักครั้ง การคาดเดาลับหลังนั้นไม่แน่นอน ไม่รู้ว่าเมื่อได้พบตัวจริงแล้วจะเป็นอย่างไร
ฮ่องเต้นึกบางอย่างขึ้นได้จึงถามว่า “นักพรตไป๋ เจ้ารู้จักคัมภีร์เรียกมังกรหรือไม่”
“คัมภีร์เรียกมังกร?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋อวิ๋นเปียนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยถาม “ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์จึงถามถึงคัมภีร์เรียกมังกรเล่มนี้พะยะค่ะ”
ฮ่องเต้เอ่ยตอบตามตรง “เมื่อไม่นานมานี้ จวนอัครเสนาบดีได้ส่งตำราที่มีชื่อว่า ‘คัมภีร์เรียกมังกร’ มาให้ บอกว่าเป็นประโยชน์ต่อเรา”
สีหน้าของไป๋อวิ๋นเปียนพลันเปลี่ยนไปทันที เขารีบลุกขึ้นยืนประสานมือคำนับทูลว่า “ฝ่าบาท พระองค์ต้องอย่าฝึกฝนคัมภีร์เรียกมังกรนี้เป็นอันขาดพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้มองปฏิกิริยารุนแรงของไป๋อวิ๋นเปียนด้วยความสงสัยก่อนจะถามว่า “เพราะเหตุใด?”
ไป๋อวิ๋นเปียนสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยตอบ “อันที่จริงแล้
