ฮ่องเต้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้มเลิกความคิดนั้นไป แม้ว่าเวลาของเขาอาจจะเหลือน้อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องตายในทันที อาจเป็นเพราะตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม บางทีรอไปอีกสักพักก็อาจจะมีร่องรอยบางอย่างปรากฏขึ้น แต่สิ่งแรกที่เขาต้องแน่ใจก่อนคือไม่อาจปล่อยให้หลี่เต้าออกจากเมืองหลวงได้โดยง่าย มิเช่นนั้นแล้วก็จะยากต่อการสังเกตการณ์และจัดการได้ แล้วควรจะหาข้ออ้างอะไรเพื่อให้เขาอยู่ในเมืองหลวงต่อดี
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของฮ่องเต้ อีกด้านหนึ่งหลี่เต้าได้นำกองทัพหมาป่าฟู่ถูมาถึงบริเวณจวนอูอันกง จากนั้นก็แยกย้ายกับเสวี่ยปิงและจางเหมิง เมืองหลวงไม่เหมือนกับจวนผู้ว่าการดินแดนทางใต้ ไม่สามารถรองรับกองทัพหมาป่าฟู่ถูนี้ได้
ยิ่งไปกว่านั้นกองทัพใหญ่เช่นนี้ หากไม่มีคำสั่งจากฮ่องเต้ก็ไม่อาจพักอยู่ในเมืองหลวงได้นาน ไม่นานนักหลี่เต้าก็มาถึงด้านนอกจวนอูอันกงเพียงลำพัง และเมื่อมาถึงด้านนอกจวน รถม้าคันหนึ่งก็จอดรออยู่ที่เชิงบันไดมาพักใหญ่แล้ว
นั่นก็คือจิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ที่แยกย้ายกันมาถึงจวนอูอันกงก่อนหน้านี้
“พี่ชาย ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
เมื่อเห็นหลี่เต้า หลี่ชิงเอ๋อร์ก็รีบกระโดดลงมาจากรถม้า
“เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่เข้าไปข้างในกันก่อน”
หลี่เต้าถามด้วยความสงสัย
จิ่วเอ๋อร์ก้าวออกมาพูดว่า “พวกเรารอคุณชายเข้าไปพร้อมกัน”
“ได้”
หลี่เต้าไม่มีอะไรจะพูดมากไปกว่านี้
