์เป็นอย่างไรบ้าง?”
ไป๋อวิ๋นเปียนเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้อย่างจริงจัง ก่อนเขาจะส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ขออภัยในความไม่สุภาพของกระหม่อม แต่ร่างกายของฝ่าบาทแย่ลงกว่าครั้งที่แล้วมาก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของฮ่องเต้ก็ยังคงมีความสงบนิ่งอยู่ ไม่ได้มีท่าทีตกใจแต่อย่างใด ราวกับรู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาเช่นนี้
“มีอะไรอีกหรือไม่?”
“และอีกอย่าง… ต่อจากนี้ไปร่างกายของฝ่าบาทอาจจะทรุดลงเร็วขึ้น” ไป๋อวิ๋นเปียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดความจริงออกมา
“จะยังคงทรุดลงอีกหรือ?” ฮ่องเต้เอ่ยพึมพำเสียงเบาก่อนจะถามขึ้นทันที “เพราะเหตุใดกัน? เป็นเพราะเส้นชีพจรมังกรฟื้นคืนชีพใช่หรือไม่?”
ไป๋อวิ๋นเปียนเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง และเมื่อได้สติจึงตอบว่า “ที่แท้ฝ่าบาทก็ทรงทราบอยู่แล้ว”
“แล้วเหตุใดข้าจะไม่รู้เล่า”
