ภายใต้การนำทางขององครักษ์ชุดขาว ฉางเหยาหลิงเดินทางมาถึงอุทยานหลวงภายในวังหลวง องครักษ์ชุดขาวหยุดฝีเท้า จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
ฉางเหยาหลิงยังคงเดินหน้าต่อไป สายตาของนางหยุดลงที่ศาลาเล็กในสวน นางเห็นร่างหนึ่ง นั่นคือเจียงฉางเซิง เพราะต้องเผชิญหน้ากับผู้มาจากนอกพิภพ เจียงฉางเซิงจึงไม่กล้าพบกันในตำหนักเมฆาม่วง และก็ไม่ได้ใช้แสงเทพสุดขอบตะวันเพื่อปกปิดใบหน้าของตน เขาพยายามลดพลังกดดันของตนให้ต่ำที่สุด เพื่อจะได้เก็บงำพลังไว้ให้มากที่สุด ไม่ให้ผู้แข็งแกร่งจากเบื้องบนรายอื่นๆ จับตามอง
เขาพยายามสร้างภาพลวงตาวาเขาถูกท่านเทพควบคุมได้ง่าย เพียงแค่ไม่กล้าออกไปไหนเท่านั้น อย่างไรเขาก็ไม่แน่ใจว่าพลังของท่านเทพไทฮวงนั้นลึกซึ้งเพียงใด หรือเหนือท่านเทพยังมีผู้แข็งแกร่งยิ่งกว่าอีกหรือไม่
ฉางเหยาหลิงเดินเข้าสู่ศาลาเล็ก ค้อมมือคำนับเจียงฉางเซิงแล้วเอ่ยว่า “ฉางเหยาหลิงขอคารวะผู้อาวุโส” นางสวมอาภรณ์สีดำ ดูอ่อนล้าจากการเดินทางอันยาวนาน นางไม่กล้ามองเจียงฉางเซิงตรงๆ
เจียงฉางเซิงเอ่ยขึ้นว่า “นั่งเถอะ เรารับรู้ได้ถึงพลังของเจ้าที่แตกต่างจากผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ขอถามแม่นางว่ามาจากที่ใดหรือ”
ฉางเหยาหลิงนั่งลง เงยหน้าขึ้นตอบว่า “ข้ามาจากโลกเบื้องบน” นางรู้สึกตกตะลึงในใจ “คนผิดแผกผู้นี้หน้าตาดีเหลือเกิน แม้แต่ในโลกเบื้องบนก็ยังมีไม่กี่คนที่งดงามเท่า โดยเฉพาะอากัปกิริยาและบรรยากาศรอบตัวทำให้นางรู้สึกอธิบายไม่ถูก”
