ลิวเซิ่น
เมื่อเผชิญกับสายตาของซุนเซียนที่มองมา ดวงตาอันชราของหลิวเซิ่นทำเพียงแค่เหลือบขึ้นเล็กน้อย ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ในแววตา ปากของซุนเซียนที่กำลังจะอ้าออกก็ต้องหุบลงในทันที เพราะเขาเข้าใจแล้วว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่หลิวเซิ่น เขาจึงยังไม่กล้าที่จะจัดการกับหลิวเซิ่นเองตามอำเภอใจ ดังนั้นจึงเป็นได้เพียง… จวนอัครเสนาบดี เขากลายเป็นหมากที่ถูกทิ้งแล้วกระนั้นหรือ?
ซุนเซียนไม่กล้าพูดอะไรเพราะเขามีจุดอ่อน
หากเขากล้าเอ่ยปากพูดแม้เพียงครึ่งคำ สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือการสิ้นสูญสายเลือดหรืออาจจะเลวร้ายยิ่งกว่านั้น ดังนั้นท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน ซุนเซียนจึงไม่ได้ดิ้นรนเลยแม้แต่น้อย เขาก้มหน้าลงกับพื้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมขอรับผิด”
หยางหลินเพิ่งจะคว้าโอกาสได้สำเร็จ กำลังจะเตรียมสั่งสอนซุนเซียนให้หนำใจ แต่เขาพูดไปได้แค่ครึ่งหนึ่งก็พบว่าซุนเซียนกลับยอมรับผิดเสียแล้ว
เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนในที่นั้นก็ต่างตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนที่หลายคนจะเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว ผู้ที่ฉลาดหลักแหลมต่างรู้ว่าปัญหาอยู่ที่ไหน ทว่าพวกเขาก็ไม่อาจพูดอะไรมากไปกว่านี้ได้
