ุนเซียน ตลอดหลายปีมานี้เจ้าได้ทำอะไรลงไปบ้าง เราคิดว่าได้ปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดีแล้ว แต่นี่คือวิธีที่เจ้าตอบแทนเราหรือ” จากนั้นน้ำเสียงเย็นชาของฮ่องเต้ก็ดังขึ้นข้างหูซุนเซียน
“ฝ่าบาท กระหม่อม…”
“ไม่ต้องพูดมาก เจ้าดูเองเถิด”
ซุนเซียนกลืนน้ำลายก่อนจะหยิบฎีกาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาพลิกอ่าน เมื่อเห็นหน้าแรกของฎีกา ม่านตาของเขาก็พลันหดเกร็งอย่างรุนแรง เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้? เรื่องราวเหล่านี้ผ่านมานานเพียงใดแล้ว เหตุใดจึงถูกสืบสวนออกมาได้เล่า ขณะอ่านต่อไปเรื่อย ๆ ซุนเซียนก็แสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อออกมา
ผลก็คือทุกครั้งที่พลิกเปิดไปหน้าใหม่ หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านโดยไม่อาจควบคุมได้ ยังไม่ทันอ่านจบ อ่านไปได้เพียงแค่ครึ่งเดียว ฎีกาก็ร่วงหล่นจากมือของเขาโดยไม่รู้ตัว มิใช่ว่าเขาอ่านต่อไม่ไหว แต่แค่ครึ่งเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เขาต้องตายไม่มีที่ฝังแล้ว แต่ว่า…
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?
และเหตุใดจึงต้องเป็นเขา?
รายงานที่เขียนไว้ในฎีกานั้นละเอียดมากเกินไป มากจนหยางหลินไม่น่าจะสืบสวนออกมาได้
เว้นแต่ว่าจะมีคนวงในทรยศเขา เดี๋ยวก่อน… คนวงในงั้นหรือ?
หลังจากที่ตระหนักขึ้นได้ซุนเซียนก็เงยหน้าขึ้นทันที เขาเบนสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อมองไปยังพวกขุนนางที่ยืนอยู่ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่คนผู้หนึ่ง คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขา ผู้เป็นขุนนางผู้สูงสุดของกรมอาญา เสนาบดีกรมอาญาห
