ันเปลี่ยนไปในทันที หยางหลินไม่ได้พูดอะไรมาก เขาล่วงฎีกาออกมาจากอกเสื้อก่อนจะมอบให้ฮ่องเต้ด้วยสองมือ ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จ้าวฉงที่ยืนอยู่ด้านข้างจึงเดินลงบันไดมังกรไปรับฎีกามา
หลังจากตรวจสอบดูแล้วเขาก็ส่งต่อไปยังมือของฮ่องเต้ จากนั้นฮ่องเต้จึงหยิบฎีกาขึ้นมาแล้วเริ่มพลิกอ่าน ในขณะที่ฮ่องเต้กำลังอ่านฎีกาอยู่นั้น เหล่าขุนนางด้านล่างก็ต่างพากันซุบซิบเสียงเบา เดิมทีวันนี้เป็นเพียงแค่การเข้าเฝ้าเพื่อรับพระราชทานรางวัลเท่านั้น ไม่คิดว่าจะวุ่นวายถึงเพียงนี้ บางคนมองไปทางหลี่เต้าโดยไม่รู้ตัว พวกเขาเข้าใจถึงหลักความจริงที่ว่ายิ่งมีชื่อเสียงก็ยิ่งมีเรื่องวุ่นวาย หากจะพูดถึงว่าตอนนี้ผู้ใดมีสีหน้าย่ำแย่ที่สุดก็คงเป็นจ้าวเชียวที่เป็นผู้ส่งคนออกมาเมื่อครู่นี้
คนของเขายังคงยืนอยู่ด้านหลังของซุนเซียนอยู่เลย หากซุนเซียนมีปัญหาเขาก็ยอมเสียหายหนักเช่นกัน เมื่อเวลาผ่านไปสีหน้าของฮ่องเต้ขณะอ่านฎีกาก็ยิ่งดูสงบนิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงบรรยากาศกดดันที่ปกคลุมอยู่ในขณะนี้ หัวใจของซุนเซียนแทบจะขึ้นมาจุกที่ลำคออยู่แล้ว เขามั่นใจว่าทุกอย่างที่ตนได้ทำไปนั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่เพราะในใจมีความผิดอยู่ดังนั้นเขาจึงรู้สึกประหม่าอย่างไม่อาจห้ามได้
“ไม่เป็นไร ไม่มีหลักฐาน ไม่มีใครลงโทษได้” ซุนเซียนรำพึงในใจอย่างเงียบ ๆ แต่แล้วในชั่วขณะถัดมา…
ปัง!
ฎีกาฉบับหนึ่งได้ถูกขว้างลงมาตรงหน้าซุนเซียน
“ซ
