ของไทฮวงแข็งแกร่งจริงๆ เหล่าสิ่งมีชีวิตที่กล้าเดินอย่างเปิดเผยบนผืนดิน ต่างสูงใหญ่ราวภูเขา สัตว์อสูรสูงหมื่นจั้งยังดูเตี้ยไปเมื่อเทียบกัน แต่หลังจากเห็นดวงดาวนอกพิภพ เจียงฉางเซิงก็ไม่ได้ใส่ใจร่างกายใหญ่โตระดับหมื่นจั้งอีกต่อไปแล้ว
แม้หมื่นจั้งจะใหญ่โตมหึมาสำหรับสิ่งมีชีวิตทั่วไป แต่ก็เหมือนกับดาวโลกในชาติก่อน ดูเหมือนใหญ่โต ทว่าเมื่อนำไปเปรียบกับห้วงจักรวาลอันเวิ้งว้าง ก็ไม่ต่างอะไรกับเม็ดทรายเม็ดหนึ่งไม่ใช่หรือ เจียงฉางเซิงต้องการแสวงหาจุดสูงสุดของวิถีเซียน แล้วจะไม่ควบคุมจักรวาลไว้ในกำมือได้อย่างนั้นหรือ อย่างน้อยที่สุดนี่คือระดับที่เจียงฉางเซิงต้องการไปให้ถึง
ฟ้าดินหดตัว ขุนเขาสลับสับเปลี่ยน ทิวทัศน์งดงามไร้สิ้นสุดแล่นผ่านสายตาเขาราวกับแสงวาบ ผ่านไปเนิ่นนาน เจียงฉางเซิงขมวดคิ้วกะทันหัน เนตรฟ้าดินไร้ขอบเขตหยุดนิ่งไม่เดินหน้าอีก เบื้องหน้าคือผืนดินชุ่มน้ำ เต็มไปด้วยบ่อโคลนมากมาย บางใหญ่เท่าแอ่งทะเลสาบ มีหมอกหนาแน่น ปรากฏแมลงขนาดมหึมาหลากหลายชนิดกระจายอยู่ทั่วไป ต้นไม้สูงเสียดฟ้าแต่ละต้นห้อยเถาวัลย์ขนาดใหญ่เท่าภูเขาไว้
มีอุกกาบาตลูกหนึ่งตกลงบนผืนดินชุ่มน้ำ ทำให้พื้นที่กว้างร้อยลี้โดยรอบยุบตัวลง กลายเป็นแอ่งโคลนขนาดใหญ่ เวลานี้อุกกาบาตมหึมาลูกนั้นกำลังแตกออก รอยร้าวยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ควันดำสายแล้วสายเล่าลอยออกมาชวนให้ขนลุก
เจียงฉางเซิงพบอุกกาบาตระหว่างทางมามาก แต่นี่
