ปหมด ไม่นานนักก็มีคนเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร ตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนทางราชวงศ์ก็ได้กำหนดตัวเจ้าไว้แล้ว ฝ่าบาทเองก็มีรับสั่งไว้”
“ซานเหนียง เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เราจะตัดสินได้ ในเมื่อราชวงศ์ได้เลือกคนแล้วก็ไม่มีผู้ใดจะสามารถปฏิเสธได้”
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันเอ่ยปากตักเตือนเถียซานเหนียง
เมื่อเผชิญกับคำพูดของทุกคน เถียซานเหนียงจึงกล่าวเสียงเรียบว่า “พวกท่านคัดค้านไปก็ไร้ประโยชน์ หนังสือพิมพ์เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว หากข้าไม่เห็นด้วยก็อย่าหวังว่าจะได้ไป”
“ถ้าฝ่าบาททรงกริ้วขึ้นมาจะทำอย่างไร”
“ตระกูลเถียอันยิ่งใหญ่ก็ต้องแบกรับไว้ด้วยกัน”
เมื่อเห็นท่าทีอันเด็ดเดี่ยวของเถียซานเหนียง ทุกคนต่างพากันนิ่งงันพูดไม่ออก นี่นางจะลากทุกคนจมน้ำไปด้วยกันเสียแล้ว
เถียจิงซานมองดูเถียซานเหนียงพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากล่าวเสียงต่ำว่า “ทำไมเจ้าถึงก่อเรื่องขึ้นมาเช่นนี้ รอต่อไปอีกสักหน่อยไม่ได้หรือ”
เถียซานเหนียงส่ายหน้า หากรอต่อไปได้นางก็คงไม่รีบร้อนถึงเพียงนี้ แต่ปัญหาคือเมื่อไม่นานมานี้นางได้ล่วงรู้เรื่องหนึ่งมาจากองค์หญิงหมิงเยว่
เนื่องจากการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ฮ่องเต้จึงได้เริ่มเตรียมการเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์แล้ว น่าจะเป็นช่วงหลังจากที่องค์ชายสามและองค์ชายสี่เสด็จกลับเมืองหลวง หากรอจนกระทั่งฮ่องเต้ส่งราชโองการมาถึงตระกูลเถีย เช่นนั้นทุกอย่างก็คงสายเกินไปแล้ว
