น …
หลี่ชิงเอ๋อร์สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ได้อย่างรวดเร็ว นางได้รับมรดกความทรงจำจิตวิญญาณของเทพีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักปราบสวรรค์มาจึงสามารถจดจำได้ในทันทีว่าเงาร่างนี้ประกอบขึ้นจากพลังจิตวิญญาณ
เมื่อเห็นเงาร่างจิตวิญญาณที่ขยายใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ ริมฝีปากเล็ก ๆ ของนางก็เผยอออก ในห้วงจิตวิญญาณก่อนหน้านี้นางรู้เพียงว่าจิตวิญญาณของพี่ชายนางนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก
แต่เมื่อได้เห็นกับตาแล้วนางถึงรับรู้ได้ว่าพลังจิตวิญญาณที่แฝงอยู่นั้นช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
กล่าวโดยง่ายคือหากไม่มีจิตวิญญาณถึงระดับเทพมนุษย์ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะปล่อยจิตวิญญาณออกมาได้ ยิ่งปล่อยจิตวิญญาณออกมาได้มากเท่าไหร่ก็แสดงว่าพลังจิตวิญญาณยิ่งแข็งแกร่งมากเท่านั้น สรุปแล้วเพียงแค่สิ่งที่นางได้เห็นในตอนนี้ก็มากกว่าพลังจิตวิญญาณของเทพีศักดิ์สิทธิ์ที่นางจดจำได้เสียอีก ยิ่งไปกว่านั้นเงาร่างนั้นมันยังคงขยายตัวต่อไปไม่หยุด สิบจั้ง … ยี่สิบจั้ง … ห้าสิบจั้ง …
ในที่สุดเงาร่างนั้นก็หยุดลงเมื่อขยายตัวถึงหนึ่งร้อยจั้ง
ทุกคนที่ยืนอยู่ใต้เงานั้นรู้สึกราวกับว่าตัวเองเล็กจิ๋วเป็นเหมือนมดที่เงยหน้ามองเทพมนุษย์
แต่การที่เงาร่างขยายถึงหนึ่งร้อยจั้งมันก็ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด
ภายใต้สายตาตกตะลึงของผู้คน เงาร่างนั้นค่อย ๆ เริ่มหลอมรวมเป็นรูปร่างที่ชัดเจน
รูปลักษณ์ของหลีเตาค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนเงาร่างนั้นอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นภาพนี้แววตาของหลี่ชิงเอ๋
