้นทั่วภูเขาเป่ยหมาง ไม่สิ ไม่มีเขาเป่ยหมางแล้ว มีแต่หลุมเป่ยหมางเท่านั้น
“ถึงเวลาต้องไปแล้ว”
เกิดความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าหลี่ชิงเอ๋อร์และจิวเอ๋อร์คงจะต้องเป็นห่วงมากแน่
ณ สถานที่แห่งหนึ่งห่างจากเขาเป่ยหมางหลายสิบลี้ หลี่ชิงเอ๋อร์ จิวเอ๋อร์ และคนอื่นๆ กำลังรอคอยด้วยความกระวนกระวายใจอยู่
หยางเหยียนและกองทัพหมาป่าฝูถูได้รวมตัวกันอยู่บนลานโล่งแห่งหนึ่ง
บนพื้นมีร่างของเจ้าคังและเจ้าหยงที่ยังคงสลบไสลอยู่ ไม่ไกลจากพวกเขานัก
ทันใดนั้นจู่ๆ หลี่ชิงเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งบนรถม้า ภายใต้สายตาอยกรูอยากเห็นของจิวเอ๋อร์และคนอื่นๆ
นางเดินหน้าบึงตรงไปที่หน้าเจ้าคังและเจ้าหยง
“เจ้าพวกสารเลว!”
หยางเหยียนเพิ่งจะอ้าปากพูดก็เห็นหลี่ชิงเอ๋อร์ชักกระบี่อ่อนที่เอวออกมา แทนที่จะใช้คมกระบี่ นางกลับใช้ตัวกระบี่ฟาดหน้าเจ้าคังและเจ้าหยงคนละสองสามครั้ง
“ทั้งหมดเป็นเพราะพวกสารเลวอย่างพวกเจ้าสองคน ที่ทำให้พี่ชายต้องตกอยู่ในอันตราย”
ระหว่างที่ตีพวกเขา หลี่ชิงเอ๋อร์ก็บ่นไปด้วย ทั่วร่างเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เมื่อจิวเอ๋อร์และคนอื่นๆ เห็นเช่นนั้น พวกเขาก็รู้สึกคันไม้คันมืออยากจะทำบ้าง พวกเขาเองก็อยากจะระบายความโกรธเช่นกัน
พอหยางเหยียนเห็นภาพตรงหน้านี้ เขาก็ถึงกับมุมปากกระตุก
คาดว่าในแผ่นดินต้าเฉียนนี้คงมีเพียงคนรอบตัวเขาเท่านั้นที่ไม่สนใจองค์ชายและเชื้อพระวงศ์
พวกนี้ถึงกับกล้าทุบตีได้ตามใจชอบ
เมื่อเห
