รองประมุขสำนักปราบสวรรค์มีเพียงความคิดเดียวในหัวเท่านั้น เขาวิ่งนำหน้าและวิ่งอย่างรวดเร็วที่สุด เขาเชื่อว่าตนเองจะต้องรอดชีวิตไปได้แน่นอน แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือเหล่าผู้นำระดับสูงของสำนักปราบสวรรค์ในที่อื่น ๆ ล้วนแต่ถูกสังหารจนสิ้นซากไปแล้ว
“ถึงแล้ว !”
ด้วยความเร็วของเขาเขาเกือบจะวิ่งออกจากหุบเขาเป่ยหมางได้แล้ว
ทว่าน่าเสียดายที่วรยุทธของเขามีเพียงแค่ระดับกึ่งเทพมนุษย์เท่านั้น แม้จะสามารถเหาะได้ในระยะใกล้และความเร็วสูงแต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะข้ามเขาเป่ยหมางไปได้ มิเช่นนั้นเขาก็คงเหาะออกไปได้โดยตรงไปแล้ว
ขณะที่รองประมุขกำลังจะออกจากเขตเขาเป่ยหมาง ทันใดนั้นก็มีลำแสงสายหนึ่งพุ่งลงมาจากฟากฟ้าและฟาดลงบนพื้นตรงหน้าเขา
รองประมุขพลันหยุดชะงักทันทีและมองไปด้านหน้าเขาเห็นง้าวยาวที่มีสายฟ้าพันอยู่รอบ ๆ ด้ามปักอยู่บนเส้นทางที่เขาต้องผ่าน
ในเวลาเดียวกันนั้นร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ ลอยลงมาจากท้องฟ้า
“เหตุใดเจ้าจึงไล่ตามข้าทันหรือว่าเจ้าละทิ้งพวกเขามา ?”
สีหน้าของรองประมุขสำนักเปลี่ยนไปอย่างผิดปกติ เขาคิดว่าตนเองโชคร้ายที่ถูกจับตามอง
หลีเตาส่ายหน้า “วางใจได้พวกเขารออยู่เบื้องล่างก่อนแล้ว”
ครั้งนี้สีหน้าของรองประมุขสำนักยิ่งดูย่ำแย่กว่าเดิม การที่สามารถจัดการคนอื่นได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าฝีมือของอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่ามาก เขาจึงยิ่งไม่มีโอกาสหนีรอดได้เลย
“ไอ้สารเลว … ข้าสู้ตายกับเจ้า !”
รองประมุ
