ปลงเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ลมพายุคำรามกึกก้อง เมฆดำมืดครึ้มม้วนตัวบนท้องฟ้า
เปรี้ยง !
ทันใดนั้นก็มีสายฟ้าฟาดลงมากลางเมฆดำ แสงนั้นส่องสว่างไปทั่วร่างของทั้งสองคน
แม้การโจมตีจะยังไม่ได้ลงมาถึงตัว แต่ร่างของหลีเตาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย
คิ้วของเขากระตุกราวกับเป็นสัญญาณเตือน
หลีเตาแอบคิดในใจ
“ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีทางอื่นสินะ…”
“ตอนนี้เขายังไม่มีความสามารถมากพอที่จะต่อกรกับผู้แข็งแกร่งระดับเทพมนุษย์ได้”
เปรี้ยง !
เนื่องจากหลีเตายืนอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างสูง ทั้งยังอยู่ใต้เมฆดำทะมึนพอดี
เมื่อเกิดเสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฟ้าเส้นหนึ่งจึงถูกดึงดูดมาหาเขา
แต่ก่อนที่อสนีบาตสายนั้นจะเข้าใกล้หลีเตา ง้าวมังกรทมิฬในมือของเขาก็วาบแสงขึ้น
สายฟ้าทั้งหมดได้ถูกดูดเข้าไปในง้าวมังกรทมิฬ
นั่นคือตัวง้าวมังกรทมิฬที่สามารถดูดซับพลังสวรรค์พิภพได้ ก็ย่อมไม่กลัวสายฟ้าธรรมชาติเพียงเท่านี้
พอหลีเตาเห็นเหตุการณ์นี้กับตา เขาก็เลิกคิ้วขึ้นราวกับนึกอะไรบางอย่างได้
“ลองดูเป็นหนสุดท้าย”
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลีเตาจึงตัดสินใจทุ่มสุดตัวเป็นครั้งสุดท้าย
หากครั้งนี้ยังไม่พบโอกาสอีก เขาก็จะถอยหนีไปเสีย เขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้ว่าสู้ไม่ได้แต่ยังดื้อดึงจะสู้ต่อ
แม้เขาจะไม่มีทางสู้ผู้อยู่ในระดับเทพมนุษย์ได้
แต่ด้วยพลังของเขาแล้ว การหนีรอดจากเงื้อมมือของผู้อยู่ในระดับเทพมนุษย์ก็ยังมีโอกาสอยู่
หลังจากตัดสินใจได้แล้ว ในขณะที่การโจมตีข
