ภายใต้การควบคุมของไกเซียนจง ฝ่ามือยักษ์นั้นพลันแผ่พลังกดดันเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ฉั้วะ! ง้าวมังกรทมิฬเสียดสีกับฝ่ามือยักษ์จนเกิดประกายไฟ แต่ง้าวมังกรทมิฬยังคงต้านทานแรงกดดันได้อย่างมั่นคง ไม่มีทีท่าว่าจะโค้งงอเลยแม้แต่น้อย
เคร้ง! ทันใดนั้นเสียงกึกก้องก็ดังขึ้น ร่างของหลีเต้าพลันทรุดลงทันที ไม่ใช่เพราะเขาทนแรงกดจากฝ่ามือยักษ์เหนือศีรษะไม่ไหว แต่เป็นเพราะพื้นดินใต้เท้าเขาทนรับแรงกดดันที่ถ่ายทอดลงมาไม่ไหวไปเสียก่อน
ในที่สุด การโจมตีของเทพมนุษย์ก็กดทับลงมาอย่างสมบูรณ์ กลืนหลีเต้าจมหายไปในนั้น จากนั้นแผ่นดินก็ไหวสะเทือนเลื่อนลั่น ทั่วทั้งเขาเป่ยหมางเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หุบเขาที่เว้าแหว่งอยู่แล้วก็ยิ่งทรุดตัวลงไปอีก และนี่ยังไม่จบเพียงเท่านี้
เพราะไกเซียนจงเข้าใจดีว่า การโจมตีเช่นนี้ไม่อาจสังหารอีกฝ่ายได้ ดังนั้นภายใต้การควบคุมของเขา ฝ่ามือยักษ์นั้นจึงเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สุดท้าย แสงสว่างสีขาวสายหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้นในหุบเขาเป่ยหมาง
รองประมุขนิกายผิงเทียนและบรรดาผู้อาวุโสที่ยืนดูอยู่ ต่างรู้สึกแสบตาจนต้องหลับตาลง สูญเสียการมองเห็นไปชั่วขณะ
อีกด้านหนึ่ง หลีชิงเอ๋อร์ที่กำลังหนีออกไป นางก็ถูกแสงสว่างสีขาวด้านหลังดึงดูดความสนใจ นางจึงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพาจ้าวคังและจ้าวหยงที่สลบอยู่หลบหนีต่อไป ในยามนี้ ทางเลือกเดียวของนางคือการเชื่อมั่นในหลีเต้า
แสงสว่างสีขาวมาเร็วฉันใด มันก็หา
