ยไปเร็วฉันนั้น เมื่อแสงสว่างหายไป ทุกคนก็ต่างมองไปยังตำแหน่งที่หลีเต้ายืนอยู่เมื่อครู่เป็นอันดับแรก
เมื่อได้เห็นหุบเขาเขาเป่ยหมางอีกครั้ง รองประมุขและบรรดาผู้อาวุโสที่เหลือของสำนักปราบสวรรค์จึงต่างพากันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่อง หุบเขาเป่ยหมางทั้งหุบเขาเปล่งประกายวาววับ กลายเป็นผลึกไปแล้ว! ส่วนหลีเต้านั้น พวกเขาไม่เห็นร่องรอยเลยแม้แต่น้อย
“เขา… ตายแล้วกระมัง…” ผู้อาวุโสคนหนึ่งของสำนักปราบสวรรค์เอ่ยพึมพำเสียงเบา
รองประมุขจ้องมองหุบเขาทั้งหมดที่กลายเป็นผลึกไป พลางเอ่ยอย่างจริงจัง “ในเมื่อประมุขเป็นผู้ลงมือ คนผู้นั้นย่อมต้องตายอย่างแน่นอน”
บนท้องฟ้า ไกเซียนจงมองดูหุบเขาเบื้องล่างอย่างนิ่งงัน ทันใดนั้น เขาก็ขมวดคิ้วราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง
ตุม! จากนั้นเสียงประหลาดก็ดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ไม่นานนัก เสียงเดียวกันนั้นก็ได้ดังขึ้นอีกครั้ง แล้วเสียงนี้ก็เริ่มดังขึ้นอย่างมีจังหวะโดยไม่หยุด
สีหน้าของรองประมุขเปลี่ยนไปทันที เขากล่าวว่า “นี่คือ… เสียงหัวใจเต้น!”
ทันใดนั้น ทุกคนก็ได้เห็นพื้นหุบเขาที่กลายเป็นผลึกเริ่มปรากฏรอยแตกมากมาย
เพล้ง! หลังผลึกระเบิดแตกออกมา ร่างหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากใต้พื้นดิน เสียงหัวใจในขณะนั้นเต้นดังถึงขีดสุด เห็นได้ชัดว่ามีพลังงานสีแดงห่อหุ้มหลีเต้าอยู่ บริเวณหัวใจของเขากำลังเต้นรัวเร็ว
ในเวลาเดียวกัน ผู้คนจากสำนักปราบสวรรค์ก็เห็นว่า ครึ่งร่างของหลีเ
