ั้น หลีเต้าก็มองไปยังจ้าวคังและจ้าวหยงที่นอนสลบอยู่ไม่ไกล ก่อนจะกล่าวว่า “พวกเขาสองคนจะตายก็ปล่อยให้ตายไป ความปลอดภัยของเจ้าสำคัญกว่า”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลีชิงเอ๋อร์ก็กอดแขนหลีเต้าอย่างมีความสุข นางพูดเสียงเบา “พี่ชาย ชิงเอ๋อร์เข้าใจแล้ว ไม่มีครั้งหน้าอีก”
“หวังว่าเป็นเช่นนั้น” หลีเต้ามองไปยังส่วนลึกของภูเขาเป่ยหมางแล้วกล่าวต่อ “บอกข้ามา ตอนนี้สถานการณ์ข้างในเป็นอย่างไรบ้าง”
เมื่อได้ยินคำถามนั้น หลีชิงเอ๋อร์ก็เล่าสิ่งที่นางเห็นมาให้ฟังอย่างรวดเร็ว “หลิวฮุยคงไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของภูเขาเป่ยหมางเหล่านั้น มีเพียงรองประมุขสำนักปราบสวรรค์เท่านั้น ส่วนผู้นำระดับสูงทั้งหมดของสำนักปราบสวรรค์ รวมถึงประมุขไกเซียนจงล้วนก็รวมตัวกันอยู่ข้างใน แตก็สมควรแล้ว ผู้ที่สามารถก่อความวุ่นวายได้ใหญ่โตถึงเพียงนี้ คงมีเพียงประมุขไกเซียนจงเท่านั้น”
