เมื่อเห็นเช่นนั้น หลีเต้าก็อดไม่ได้ที่จะเอามือไปเคาะศีรษะนาง
“เก็บความเป็นตัวร้ายของเจ้าไว้บ้าง”
หลีชิงเอ๋อร์เอามือกุมศีรษะพลางแลบลิ้นยิ้ม
ภาพตรงหน้านี้ ทำให้จิตใจของหลิวฮุยต้องพังทลายอีกครั้ง เขาไม่อาจเทียบหลีชิงเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้า กับเทพีศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่งเย็นชาที่เคยเห็นได้เลย
“พวกเจ้า…” สุดท้ายหลิวฮุยได้แต่ตะโกนว่า “รองประมุขและคนอื่นๆ จะต้องแก้แค้นให้ข้าแน่!”
หลีเต้ายยกมือขึ้น พลังปราณโลหิตสายนั้นพุ่งทะลุกลางหน้าผากของหลิวฮุยในชั่วพริบตา
[สังหารศัตรูหนึ่งคน ได้รับแต้มคุณสมบัติ : 5,138.12]
ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าขาดอะไรไปสักอย่าง ที่แท้ก็ขาดคนยอมรับพลังชีวิตผู้นี้นี่เอง
หลังจากหลิวฮุยตายได้ไม่นาน หยางเหยียนและคนอื่นๆ ก็ถอยกลับมาจากเขตตงเจียง “หัวหน้า พวกเราจัดการเสร็จแล้ว”
หลีเต้ารับรางวัลแล้วจากแต้มคุณสมบัติหลายร้อยที่เกินมาจากระบบ เขาหันไปมองหลีชิงเอ๋อร์แล้วกล่าวว่า “น้องสาว ต่อไปก็พาพวกเราไปเขาเป่ยหมางเถอะ”
หลังจากนั้น หลีเต้าก็เรียกเหยี่ยวบนท้องฟ้าที่คอยบินติดตามพวกเขามาตลอด
“ไปแจ้งกองทัพฝู่ถูที่เหลือ ให้พวกเขาหาทางไปรวมตัวกันที่ภูเขาเป่ยหมาง”
“แกว๊ก!”
หลังจากจิกเบาๆ ที่มือของหลีเต้าครั้งหนึ่ง เหยี่ยวก็ส่งเสียงร้องยาวแล้วบินจากไปอย่างรวดเร็ว
“พวกเราก็ออกเดินทางกันเถอะ”
ในเวลาเดียวกัน บนเส้นทางโบราณสายหนึ่ง ห่างจากเขตตงเจียงไปร้อยลี้ ขบวนยาวเหยียดกำลังเคลื่อนตัวไปตามเส้น
