ทาง
ที่ด้านหน้าของขบวน มีรถม้าเปิดโล่งคันหนึ่ง บนนั้นมีบุรุษร่างเตี้ยท้วมเล็กน้อยนอนอยู่ ทั้งสองข้างของบุรุษผู้นั้นมีสตรีสองนางที่แต่งกายวาบหวิว ใบหน้าเจือแววยั่วยวนฝืนยิ้มอยู่
ทันใดนั้น เสียงร้องยาวดังกึกก้องก็ดังมาจากท้องฟ้า ทำให้บุรุษที่กำลังเพลิดเพลินกับการนวดของหญิงงามต้องเงยหน้าขึ้น หลังจากมองดูท้องฟ้าแล้ว บุรุษผู้นั้นก็หรี่ตาลงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นนั่งแล้วถามไปทางผู้ช่วยที่อยู่ด้านข้าง “ยังอีกไกลเท่าใดกว่าจะถึงเขตตงเจียง?”
ผู้ช่วยรีบตอบทันที “ท่านราชัน ตอนนี้ห่างจากเขตตงเจียงอีกหนึ่งร้อยลี้ขอรับ”
“หนึ่งร้อยลี้?” บุรุษผู้นั้นพลันลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วหยิบจอกสุราข้างกายมาดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นก็เช็ดปากอย่างลวกๆ พลางกล่าวว่า
“เหลือเพียงแค่หนึ่งร้อยลี้เช่นนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นหน่อย ข้าอยากพบพี่น้องของข้าไวๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ช่วยจึงหันไปมองด้านหลังแล้วกล่าวอย่างลำบากใจ “ท่านราชัน ตอนนี้พวกเราเดินทางด้วยความเร็วสูงสุดแล้วครับ หากเร่งความเร็วมากไปกว่านี้ เกรงว่าผู้คนด้านหลังจะตามไม่ทัน”
บุรุษผู้นั้นกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ตามไม่ทันก็ให้ใช้น้ำมนต์สิ”
“ท่านราชันอาจไม่ทราบ แต่พวกเขาใช้น้ำมนต์เร่งความเร็วอยู่แล้ว หากยังใช้ต่อไปอีก อาจสูญเสียผู้คนไปไม่น้อยขอรับ”
“อย่ามัวแต่พูดมาก ข้าสั่งอย่างไรก็ทำอย่างนั้น จะสูญก็ปล่อยให้สูญไป อย่างไรเสียพวกมันก็เป็นแค่เครื่องมือที่ใช้แล้ว
