ในเวลาเดียวกัน บนพื้นที่โล่งไม่ไกลจากนอกเขตตงเจียง หลี่ชิงเอ๋อร์และหยางเหยียนยืนอยู่ด้วยกันกับคนอื่นๆ พวกเขากำลังมองดูหลี่เต้าทำลายเขตตงเจียงอยู่แต่ไกล
“พี่ชายเก่งจังเลย” ก่อนหน้านี้ในพื้นที่จิตวิญญาณหลี่ชิงเอ๋อร์ไม่ได้เห็นพลังของหลี่เต้าชัดเจนมากนัก แต่ตอนนี้เมื่อนางได้เห็นหลี่เต้าคนเดียวต่อกรกับทั้งเมืองแล้ว ถึงได้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าพลังของพี่ชายนั้นแข็งแกร่งเพียงใด
หยางเหยียนพูดขึ้นจากด้านข้างว่า “แค่นี้ยังไม่เท่าไหร่ ตอนที่หัวหน้าจัดการอวิ๋นอ๋อง เขายืนดูทัณฑ์สวรรค์สังหารอีกฝ่ายนั่นต่างหากถึงจะเรียกว่าอลังการ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ชิงเอ๋อร์จึงหันไปพินิจดูหยางเหยียนอย่างละเอียด ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกายพูดว่า “ข้าจำท่านได้แล้ว ท่านคือหลานชายของท่านปู่หยางใช่หรือไม่”
หยางเหยียนพลันอึ้งไปแล้วยิ้มพูดว่า “เจ้าจำข้าได้ด้วยหรือ”
หลี่ชิงเอ๋อร์ยิ้มพูด “ตระกูลหยางกับตระกูลหลี่เป็นสหายเก่ากัน อีกอย่างตอนเด็กๆ ข้าก็เคยเจอท่าน”
หยางเหยียนพูดอย่างร่าเริง “ใช่ สองตระกูลของพวกเราเป็นสหายเก่ากัน”
แต่ทันใดนั้นหลี่ชิงเอ๋อร์ก็ถามอย่างสงสัยว่า “แต่ว่าถ้านับตามอายุแล้ว ข้ากับพี่ชายต้องเรียกท่านว่าพี่หยางสิ แล้วทำไมตอนนี้กลับกลายเป็นท่านเรียกพี่ชายว่าหัวหน้าเล่า”
หยางเหยียน “……” เมื่อเห็นสายตาอันเต็มไปด้วยความสงสัยของหลี่ชิงเอ๋อร์ หยางเหยียนจึงกระแอมเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เอ่อ แต่ละคนก็มีความคิดของ
