กๆ และผู้คนทุกคนในเขตตงเจียง ใช้พลังปราณโลหิตอย่างไม่ยั้งมือ แล้วเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังอยู่ข้างหูก็เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ นั่นหมายความว่าประชากรที่เหลืออยู่ในเขตตงเจียงก็น้อยลงเรื่อยๆ เช่นกัน หลี่เต้าไม่ได้ไม่พอใจกับสิ่งนี้ มันเพียงพอสำหรับเขาแล้ว
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง หลี่เต้ายกมือขึ้นสลายอาวุธปราณโลหิตที่รวมตัวกันอยู่เบื้องหลัง “พอสมควรแล้ว” เขามองลงมายังเขตตงเจียงจากมุมสูง เขตตงเจียงที่เคยคึกคักรุ่งเรืองได้หายไปอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงซากปรักหักพังอันย่อยยับ ยิ่งกว่าเขตหลงเหมินที่เคยพบตอนเข้าสู่ถังโจวเสียอีก อย่างน้อยเขตหลงเหมินก็ยังคงรูปร่างของเมืองอยู่บ้าง แต่เขตตงเจียงในตอนนี้ทั้นแทบจะถูกถล่มราบเป็นหน้ากลอง ทุกที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อจากการถูกอาวุธปราณโลหิตโจมตี
เนื่องจากพลังทำลายล้างของอาวุธปราณโลหิตรุนแรงเกินไป ถึงขั้นที่ผู้ถูกโจมตียากจะเหลือแม้แต่ร่าง จึงไม่เหลือความนองเลือดให้เห็นมากนัก หลังจากชื่นชม ‘ผลงาน’ ของตนเองแล้ว หลี่เต้าก็เหาะลงมาจากท้องฟ้าและหยุดอยู่ที่นอกประตูเมืองแห่งหนึ่งของเขตตงเจียงอย่างรวดเร็ว
เมื่อหลี่ชิงเอ๋อร์และคนอื่นๆ เห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามาตามไปทันที ไม่นานหลังจากหลี่เต้าลงมายืนเรียบร้อย พวกหยางเหยียนก็มาถึงเบื้องหน้าหลี่เต้า
“หยางเหยียน”
“ครับ”
“พาพวกเขาเข้าเมืองไป กำจัดพวกที่เหลืออยู่ให้หมด”
“ครับ” แม้จะเป็นเพียงเศษเนื้อชิ้นเล็ก แต่ในช่วงที่กำลังฟื้นฟู
