ัง”
“ขาน้อยไม่มีวัน… ซี้ด…”
หลิวฮุยดพูดยังไม่ทันจบ เขาก็ตองยกมือขึ้นกุมศีรษะพลางสูดลมหายใจเย็นๆ เข้าปอด ในขณะนั้นเขารู้สึกเหมือนมีเข็มนับร้อยกำลังแทงเข้าไปในสมองของเขา รู้สึกทรมานอย่างยิ่ง
ดังนั้นเขาจึงรีบก้มหน้าลงกับพื้นและกล่าว “ขอเทพีศักดิ์สิทธิ์โปรดละเว้นชีวิตด้วย”
จากนั้นความเจ็บปวดก็จางหายไป หลิวฮุยจึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลีชิงเอ๋อร์กล่าวขึ้นว่า “ตอนนี้คงสามารถพิสูจน์ตัวตนของข้าได้แล้ว”
หลิวฮุยตอบรับด้วยสีหน้าหวาดกลัว “ได้ขอรับ ได้แน่นอน หากผู้ใดกล้าสงสัยในฐานะของท่านเทพีศักดิ์สิทธิ์ ข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอมปล่อยไว้”
ที่เขาพูดเช่นนี้ก็เพราะสมาชิกระดับกลางและระดับสูงของสำนักปราบสวรรค์ทุกคน จะถูกสะกดด้วยคาถาพิเศษชนิดหนึ่ง
คาถาพิเศษชนิดนี้ตามที่ทราบมาในปัจจุบัน มีเพียงประมุขและรองประมุขของสำนักปราบสวรรค์เท่านั้นที่จะสามารถควบคุมได้ และตอนนี้หลีชิงเอ๋อร์ก็สามารถควบคุมคาถาชนิดนี้ได้เช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีข้อสงสัยใดๆ ต่อฐานะของนางเลย
เมื่อเห็นหลิวฮุยเชื่อในตัวนางอย่างสมบูรณ์แล้ว ภายนอกของหลีชิงเอ๋อร์ก็ดูเหมือนจะสงบนิ่งมาก ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยไม่สำคัญเสร็จสิ้น
แต่ความจริงแล้วนั้น ในใจของนางรู้สึกตึงเครียดและถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่นางได้รับความทรงจำในส่วนนี้ของ ‘นาง’ มาพอดี มิเช่นนั้นแล้วก็คงยากที่จะได้รับความไว้วางใจจากอีกฝ่ายในระยะเวลาอันสั้น
และนางยังโชคดีที่ได
