ห้เจ้าต้องรีบร้อนตามหาข้าเช่นนี้?”
แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ทหารน้อยก็ยังคงเชื่อฟังและกล่าวว่า “ท่านราชันบูรพา สตรีศักดิ์สิทธิ์มาถึงแล้ว นางบอกว่าจะอยู่ที่จวนเพื่อรอพบท่าน”
“สตรีศักดิ์สิทธิ์หรือ? ข้ารู้แล้ว” หลี่ฮุยพยักหน้า
ทันใดนั้น ทหารน้อยก็พบว่ามือของหลี่ฮุยที่วางอยู่บนศีรษะของเขาไม่ได้ปล่อย อีกฝ่ายยังคงยิ้มบางๆ จ้องมองมาที่เขา
“เอ๋…”
กร๊อบ!
ทหารน้อยเพิ่งจะอ้าปากพูด ชั่วขณะถัดมาก็มีเสียงดังขึ้น เขารู้สึกเพียงว่าตาพร่าเลือน เจ็บปวด จากนั้นทั้งร่างก็ไม่มีสติอีกต่อไป
“โยนออกไป” เสียงเรียบๆ ของหลี่ฮุยดังขึ้น ไม่นานนักก็มีคนขึ้นมาแบกศพทหารผู้น้อยที่ถูกกดศีรษะจนจมลงไปในร่างกายออกไป
เฮ้อ!
หลี่ฮุยสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วทันใดนั้นก็แสดงสีหน้าไม่ยอมแพ้ออกมา พลางมองไปยังคนอื่นรอบโต๊ะพนัน “พวกสารเลว คอยข้าไว้ เมื่อข้ากลับมา จะมาฆ่าพวกเจ้าให้สิ้น”
หลังจากนั้น หลี่ฮุยก็ออกจากโรงพนันโดยมีบรรดาลูกน้องห้อมล้อมไป หลังหลี่ฮุยจากไป โรงพนันก็กลับมาคึกคักอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ส่วนทหารผู้น้อยที่ตายไปก่อนหน้านั้น ไม่มีผู้ใดสนใจเลยสักคน ทุกคนล้วนชินชาหรือเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มามากแล้ว
หมายเหตุท้ายบท
[1] ไม้แบน (板子) : หรือ ‘ปั่นจื่อ’ อุปกรณ์ลงทัณฑ์โบราณของจีน มีลักษณะเป็นไม้กระดานแบนยาว มักใช้ตีโบยที่สะโพกหรือต้นขา
