ามด้วยซ้ำ ดังนั้นลูกน้องจะชนะเขาอย่างไรก็ได้ ทุกคนต่างรู้ดีว่านิสัยของหลี่ฮุยเป็นอย่างไร
“ท่านหัวหน้า จะเล่นต่อไหม?” ลูกน้องคนหนึ่งที่ชนะมากที่สุดกล้าพูดล้อเล่นขึ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮุยจึงถลึงตาใส่พลางเอ่ยว่า “เจ้าพูดอะไรของเจ้า? คิดว่าข้าทนแพไม่ได้หรือไร?”
“ไม่กล้าหรอกขอรับ เพียงแต่ครั้งนี้ท่านหัวหน้าเสียจนไม่มีเงินเดิมพันเหลืออยู่แล้ว”
“ใครก็ได้ ไปเอาเงินมาให้ข้า วันนี้ข้าจะต้องเอาชนะกลับมาให้ได้” หลี่ฮุยออกปากสั่งลูกน้องของตนทันที
ในตอนนั้นเอง ร่างหนึ่งพลันแทรกผ่านฝูงชนมาที่โต๊ะพนัน เมื่อเห็นว่าหลี่ฮุยดูเหมือนจะไม่ได้อารมณ์เสียมากนัก ทหารผู้น้อยที่ถูกส่งมารายงานจึงรู้สึกว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร เขาเลยกล่าวเสียงเบาว่า “ท่านหัวหน้า ข้าน้อยมีเรื่องสำคัญจะรายงาน”
เนื่องจากทุกคนที่อยู่ในที่นั้นล้วนแต่มีวิชาติดตัว แม้เสียงของทหารผู้น้อยจะไม่ดังมากนัก แต่ทุกคนก็ได้ยินอย่างชัดเจน ทันใดนั้นโรงพนันที่เดิมทีกำลังวุ่นวายก็เงียบลงทันที ทุกคนต่างจ้องมองไปที่ทหารผู้น้อย ในดวงตาของคนเหล่านี้มีแววเย้าแหย่ สนุกสนาน และมากกว่านั้นคือสีหน้าของผู้ที่กำลังดูเรื่องสนุก
ทหารน้อยที่รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ค่อยปกติพลันกลืนน้ำลายลงคอ เขามองไปที่หลี่ฮุยอย่างระมัดระวัง หลี่ฮุยค่อยๆ หันหน้ากลับมา สีหน้าของเขาดูปกติยิ่ง ก่อนที่จะยื่นมือวางบนศีรษะของทหารน้อยพลางยิ้มบางๆ กล่าวว่า “มีเรื่องสำคัญอะไรที่ทำใ
