นความทรงจำของเขา ตัวอักษรนี้คือตัวอักษรแรกที่เขาเรียนรู้และแกะสลักด้วยมือตนเองตั้งแต่สมัยวัยเยาว์
ในส่วนลึกของความทรงจำ ตอนนั้นเขาได้แกะสลักตัวอักษรนี้ลงบนป้ายไม้ แล้วมอบให้กับคนผู้หนึ่ง เป็นคนที่สำคัญกับเขาอย่างยิ่ง
“เจ้า…”
หลีเต้ากำลังจะเงยหน้าขึ้นถามหญิงในชุดนักบวชเกี่ยวกับป้ายไม้ แต่ทันใดนั้นไอเย็นเยียบก็รวมตัวกันอยู่ตรงหน้าเขา มันแผ่ออกมาจากร่างของหญิงในชุดนักบวช
“ข้าบอกว่าคืนมันให้ข้า!”
ดวงตาทั้งสองของหญิงในชุดนักบวชมีประกายวาบผ่าน เต็มไปด้วยความเย็นชาถึงขีดสุด จากนั้นกระแสพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมาจากร่างของนาง
ถัดมาหลีเต้าพบว่า หญิงในชุดนักบวชได้สะบัดมือข้างหนึ่งให้หลุดออกมา ในตอนที่เขาเผลอ
“นิ้วกระบี่ดับสูญ!”
หลังจากสลัดมือข้างหนึ่งหลุดออกมาได้ หญิงในชุดนักบวชก็เปลี่ยนนิ้วเป็นดาบ แทงตรงไปที่หลีเต้าทันที
เมื่อมองเห็นพลังที่ห่อหุ้มนิ้วเรียวยาวนั้น สายตาของหลีเต้าก็จ้องนิ่ง
เขาก็ยกมือที่ห่อหุ้มด้วยพลังปราณโลหิตขึ้นเช่นกัน ทำการโต้กลับไปในชั่วพริบตา
นิ้วทั้งสี่พลันปะทะกัน จากนั้นพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาระหว่างทั้งสอง
สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ หญิงในชุดนักบวชที่ก่อนหน้านี้ยังสู้กับหลีเต้าไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว บัดนี้นางกลับสามารถต่อกรกับหลีเต้ากลางอากาศได้
แม้ว่าตอนนี้หลีเต้าจะยับยั้งพลังส่วนหนึ่งไว้ แต่ก็ยังน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น พลังแตกต่างกันค่อนข้างมาก
