่ามีเพื่อนใหม่มาถึงเขตหลงเหมิน ข้าจึงมาดูสักหน่อยเท่านั้น”
“เพื่อนใหม่? ข้าหรือ?” หลีเต้าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พูดล้อเลียนว่า “หรือว่าหัวหน้าหอหลิวยังดำรงตำแหน่งผู้ปกครองเขตหลงเหมินอีกด้วย?”
พอคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวเผิงก็แข็งค้างไปชั่วขณะ แต่เขาก็ฟื้นตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็วและอธิบายว่า
“คุณชายหลีพูดเล่นแล้ว ข้าไม่ได้เป็นผู้ปกครองอะไรทั้งนั้น เพียงแต่ว่าเขตหลงเหมินแห่งนี้ ก่อนหน้านี้ถูกโจมตีโดยกลุ่มชาวบ้านที่ก่อจลาจล ขุนนางทั้งหลายตายบ้างหนีไปบ้าง เหลือไว้แต่ผู้คนที่ทุกข์ยาก”
“ในฐานะสมาชิกของสำนักปราบสวรรค์ ข้าทนเห็นความทุกข์ยากของผู้คนไม่ได้ จึงอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเหลือพวกเขา อย่างมากก็เป็นเพียงผู้นำชั่วคราวของที่นี่เท่านั้น”
เมื่อคำพูดนี้จบลง ผู้ลี้ภัยโดยรอบก็ต่างเริ่มพูดขึ้นมา
“พวกขุนนางในเขตหลงเหมินล้วนแต่เป็นพวกไร้ความสามารถ เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ก่อจลาจล พวกเขาก็เอาแต่จะหนี ไม่สนใจชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเราเลย”
“ยังดีที่มีหัวหน้าหอหลิว เขายินดีที่จะอยู่ต่อและไม่รังเกียจความเหนื่อยยาก คอยส่งคนมาดูแลพวกเรา ทำให้พวกเราไม่ต้องหิวโหย”
“พวกเราตอนนี้ไม่ยอมรับพวกขุนนางอะไรแล้ว พวกเราจะยอมรับแต่สำนักปราบสวรรค์เท่านั้น”
“ใช่ พวกเราตอนนี้ยอมรับแต่หัวหน้าหอหลิวเท่านั้น”
ภายใต้คำพูดทีละประโยคของผู้ลี้ภัยโดยรอบ หัวหน้าหอหลิวเผยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าออกมา จากนั้นเขาก็เอ
