กิริยาของคนอื่นๆ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หลิวเผิงเท่านั้น
“หัวหน้าหอหลิวไม่ได้บอกหรือว่า สำนักปราบสวรรค์พวกเจ้าเป็นเพียงสำนักธรรมดา ราชสำนักจะไม่ทำอะไรพวกเจ้า?”
“เช่นนั้นพวกเจ้าคงไม่กลัวที่ข้าจะสืบสวนพวกเจ้าใช่หรือไม่ เพราะหากพวกเจ้าไม่มีปัญหาอะไร ข้าก็จะไม่ทำอะไรพวกเจ้าจริงๆ”
“ดังนั้น ท่านหัวหน้าหอหลิวจะเข้ามาหาข้า หรือจะให้ข้าไปหาเจ้าดี?”
หลิวเผิงจ้องหลีเต้าเขม็งอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะนี้รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเขาได้หายไป และแทนที่ด้วยความบ้าคลั่ง
“ลงมือ!” ทันใดนั้นหลิวเผิงก็ตะโกนออกไปรอบๆ
พร้อมกับเสียงนั้น เสียงฆ้องกลองก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และหลังจากเสียงฆ้องกลองดังขึ้น ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ที่แต่เดิมยังมีความตื่นตระหนกบนใบหน้า สีหน้าของพวกเขาพลันเริ่มปรากฏการดิ้นรนขึ้นมาก่อน จนในที่สุดก็กลับมาสงบนิ่ง
เมื่อมองไปที่หลีเต้าและคนอื่นๆ อีกครั้ง ในดวงตาหลายคู่นั้นก็มีความบ้าคลั่งมากขึ้น ผู้ลี้ภัยเริ่มกรูกันเข้ามาที่รถม้าอย่างบ้าคลั่ง พร้อมด้วยเสียงคำราม
และในช่วงเวลานี้เอง หลิวเผิงและคนของสำนักปราบสวรรค์ก็ได้ฉวยโอกาสหายตัวไปในฝูงชนของผู้ลี้ภัย
“นายท่าน พวกเราจะทำอย่างไรดี!”
เมื่อเห็นผู้ลี้ภัยที่กรูกันเข้ามารอบๆ พวกหยางเหยียนที่คุ้มกันรถม้าทั้งสี่ด้านก็สีหน้าเปลี่ยนไป หากเป็นศัตรูตัวจริงหรือกลุ่มคนก่อจลาจล พวกเขาคงไม่ลังเลที่จะฆ่าฟันกันไปแล้ว
แต่คนเหล่านี้คือผู้ลี้ภัยที่พวกเขาเห็นก
