หลังจากอ่านจบ พลังสีแดงสายหนึ่งก็แผ่ปกคลุมจดหมายทั้งฉบับ ในชั่วพริบตาจดหมายฉบับนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่านสลายหายไปที่ปลายนิ้วของหลี่เต้า
“ไปที่เมืองหลงสุ่ยก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ไม่ว่าสำนักปราบสวรรค์หรือพวกกบฏจะก่อความวุ่นวายมากเพียงใด แต่สิ่งที่เขาต้องให้ความสนใจเป็นอันดับแรกก็คือชีวิตขององค์ชายทั้งสอง ทั้งสองหายตัวไปจากเมืองหลงสุ่ย ดังนั้นก็ต้องเริ่มสืบสวนจากเมืองหลงสุ่ยเช่นกัน
ไม่นาน อีกวันหนึ่งก็ผ่านไป ในช่วงเส้นทางนี้ ทุกคนพบว่าผู้ลี้ภัยกลุ่มเล็กๆ ที่พวกเขาเจอก่อนหน้านี้ เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยของถังโจวเท่านั้น พวกกบฏต่างหากที่เป็นตัวแสดงหลักของถังโจว ในธรรมชาติของมนุษย์นั้น ความชั่วร้ายมีมากกว่าความดี ตลอดเส้นทางเนื่องจากพวกเขาดูร่ำรวยเกินไป จึงดึงดูดพวกกบฏจำนวนมากที่ต้องการดักปล้นและฆ่าคน แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือ พวกกบฏเหล่านี้เปรียบเสมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ พวกมันล้มตายไปทีละคน และจบลงด้วยการส่งตัวเองเข้าสู่ความตาย
ในระหว่างการเดินทางที่ต้องหยุดๆ เพื่อสู้รบนี้ กองกำลังที่นำโดยหลี่เต้าได้เดินทางมาถึงเขตของเมืองหลงสุ่ยในที่สุด
“หัวหน้า อีกยี่สิบหลี่ข้างหน้าน่าจะถึงเขตหลงเหมินแล้ว”
เขตหลงเหมิน เขตแห่งหนึ่งในเมืองหลงสุ่ย และเป็นสถานที่ที่จ้าวคังและจ้าวหย่งหายตัวไป
หลี่เต้าพยักหน้า
“เดินหน้าต่อไปเถอะ”
ต่อมา บนเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังเขตหลงเหมิน คณะเดินทางพบว่ามีบางสิ่งแปลกไป ระหว่างทา
