งมากเช่นกัน”
หลีเต้ากล่าวเสียงเบาว่า “กระหม่อมไม่กล้ารับเอาความดีความชอบไว้แต่เพียงผู้เดียวพะยะค่ะ ผลงานที่ดินแดนทางใต้มิได้เป็นความดีความชอบของกระหม่อมเพียงผู้เดียวเท่านั้น”
“ยังมีความดีความชอบของบรรดาแม่ทัพและทหารใต้บังคับบัญชา รวมถึงความดีความชอบของผู้คนจากสำนักเหวินหัว และที่สำคัญยิ่งคือการสนับสนุนจากประชาชนทั้งหมดในดินแดนทางใต้”
ฮ่องเต้ส่ายหน้าพลางยิ้ม “อู่อันกงอย่าได้ถ่อมตัวไปเลย การพระราชทานรางวัลของเจ้าจะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้าแต่อย่างใด”
“ความดีความชอบและความผิดพลาดนั้นเราย่อมรู้ดีอยู่แล้ว ทุกคนจะได้รับในสิ่งที่สมควรได้รับ”
หลีเต้าประสานมือคำนับ “เช่นนั้นกระหม่อมขอขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณแทนพวกเขาด้วยพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้า จากนั้นจึงเอยว่า “บัดนี้เมื่อความดีความชอบของเจ้าได้รับการยืนยัน รางวัลที่เราสัญญาไว้กับเจ้าก็สมควรมอบให้เจ้าอย่างเป็นทางการได้แล้ว”
ในชั่วขณะถัดมา ฮ่องเต้พลันทำสีหน้าจริงจังกล่าวว่า “อู่อันกงจงรับพระบัญชา”
“พะยะค่ะ”
“เนื่องด้วยความดีความชอบวันนี้ เราขอแต่งตั้งเจ้าเป็นอู่อันกงขั้นสาม”
“พร้อมกันนี้เราจะขอถามเจ้าอีกครั้ง”
“เจ้าเต็มใจรับตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ประจำเมืองหลวงหรือไม่?”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนในท้องพระโรงก็ต่างหันมามองพร้อมกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาผู้ที่ได้เลือกฝั่งอย่างชัดเจนแล้ว ต่างรู้สึกตึงเครี
