หลังจากที่ได้ฟังคำบรรยายของหลี่เต้า หยางหลินจึงได้รู้ว่าขณะที่เขาเดินเตร่อยู่ในจวนอู่อันกง ด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง หยางหลินขมวดคิ้วพลางเอ่ยว่า
“เจ้าหนุ่มนี่ช่างไม่เหลือทางให้ตัวเองเลยนะ ปฏิเสธไปทั้งหมดเลย”
หลี่เต้าส่ายหน้า “ข้าไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยอยู่แล้ว และก็ไม่อยากมีส่วนร่วมในเรื่องยุ่งยากภายในราชวงศ์”
หยางหลินกล่าว “น่าเสียดาย แต่ถึงเจ้าจะพูดเช่นนั้น ความยุ่งยากก็คงจะตามมาหาเจ้าอยู่ดี เพราะนิสัยขององค์ชายห้าเป็นเช่นนั้น เขาไม่มีทางไม่แค้นเจ้าหรอก ฝั่งขององค์ชายใหญ่และองค์ชายรองก็เช่นกัน เบื้องหลังมีเงาของจวนอัครเสนาบดีจริง ช้าหรือเร็วก็ต้องเผชิญหน้ากัน มีแค่องค์ชายสามและองค์ชายสี่เท่านั้นที่ค่อนข้างปกติ เจ้าดันเลือกต่อกรกับสองคนที่แข็งแกร่งที่สุดแล้วปล่อยสองคนที่อ่อนแอที่สุดไว้”
หลี่เต้ามองท้องฟ้าแวบหนึ่งแล้วกล่าวเบาๆ ว่า “หากพวกเขาอยากหาเรื่องใส่ตัวเอง ข้าก็ช่วยไม่ได้”
เมื่อทั้งสองคนเดินออกจากลานหลังมาถึงด้านหน้า พวกเขาก็เห็นเพียงคนที่รับผิดชอบการทำความสะอาดกำลังยุ่งอยู่ ส่วนผู้ที่มาร่วมงานเลี้ยงได้จากไปหมดแล้ว
หลี่เต้าเรียกเสวี่ยปิงมาถามว่า “ซานเหนียงจากไปแล้วหรือ?”
เสวี่ยปิงตอบว่า “หัวหน้า คุณหนูเถียบอกว่านางต้องกลับไปเตรียมตัว และฝากบอกท่านว่าหากมีธุระอะไรต้องการหานาง ให้ส่งคนไปแจ้งที่จวนตระกูลเถียก็พอ”
ขณะฟังบทสนทนาของทั้งสองคน หยางหลินก็นึกถึงภาพที่เห็นก่อนหน
