ภายในลานเรือนแห่งหนึ่ง
“อาหยาง เชิญท่านนั่งตรงนี้”
ด้วยการพยุงของหลี่เต้า หยางหลินจึงนั่งลงบนม้านั่งหิน
“อาหยาง?” หยางหลินพลันสะดุ้งตื่น “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
“อาหยางน่ะสิ ไม่ใช่ท่านเองหรือที่บอกให้ข้าเรียกท่านเช่นนี้”
“เจ้าเด็กเวร เจ้ายังจะมาหลอกข้าอีกหรือ?” หยางหลินกัดฟันพูด “ถ้าเจ้าเรียกข้าว่าอาหยาง แล้วข้าจะเรียกหลี่เซียนซานตาแก่บัดซบนั่นว่าอะไร?”
หลี่เต้าหัวเราะเบาๆ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกัน พวกเราต่างคนต่างเรียก”
“บ้าเอ๋ย ต่างคนต่างเรียกอะไรกัน เจ้าเด็กนี่ ต่อไปต้องเรียกข้าว่าปู่!”
“โธ่ อาหยาง ตอนนั้นข้าก็ถามท่านแล้วนะ ท่านยังบอกว่าจะไม่เสียใจด้วย”
“ข้าไม่นับ! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าเด็กเวรอย่างเจ้าหลอกข้า ข้าถึงได้พูดเช่นนั้นไป ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นเจ้า ข้าจะยอมหรือ”
“ไม่คิดว่าแม้แต่ท่านไท่ผิงกงผู้สง่างามก็ยังมีวันที่พูดไม่รักษาคำพูด”
หยางหลินฟังแล้วหน้าแดงขึ้นมาทันที แต่เขาก็อดทนกลั้นเอาไว้ หากไม่เปลี่ยนลำดับอาวุโส วันใดที่เขาสิ้นลมแล้วไปพบหลี่เซียนซาน คงได้ถูกหัวเราะเยาะจนตายอีกรอบ ทุกอย่างสามารถประนีประนอมได้ ยกเว้นเรื่องนี้เท่านั้น
“อย่างมากก็แคเปลี่ยนให้ข้าเท่านั้น ส่วนคนอื่นเจ้าไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้” เมื่อเห็นหลี่เต้ายังคงไม่พูดอะไร หยางหลินจึงยอมอ่อนข้อลงเล็กน้อย
“เอาละ ท่านผู้อาวุโสหยาง ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น”
ที่หลี่เต้าพูดเช่นนั้นก็เพราะกลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนจ
